بیستوششم مرداد، فقط روز بازگشت آزادگان به خاک وطن نیست؛ یادآور نسلی است که حتی پشت میلههای اردوگاه، آزادیِ درونش را حفظ کرد. امروز که اسارت شکلهای تازهای پیدا کرده، شاید مهمترین درس آزادگان این باشد: آزادگی پیش از آنکه رهایی از زندان باشد، رهایی از ترس، ناامیدی و وابستگی است. به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، بیست و ششم مرداد ۱۳۶۹، برای آزادگان، روزِ شروعِ تازگی نبود؛ بلکه پایانِ ده سالِ صبر بود. اما جالب است بدانید که این پایان، نه با یک توافقِ انسانی، بلکه با یک اشتباهِ راهبردیِ صدام شروع شد و آن اشتباه حمله به کویت بود.
بنابر روایت ابنا، تا وقتی که پایمان به خاک ایران نرسیده بود، هیچکس باور نمیکرد که این خبر، راست است. علی هادیتبار، آزادهای که هفده ساله اسیر شده بود، سالها بعد وقتی از آخرین شبِ اسارتش میگوید، چیزی جز یک حسِ عجیب را به یاد نمیآورد: «آن چه بیشتر مشهود بود بُهت و ناباوری بود تا هیجان و شادمانی. در چهره کسی شعف و خوشحالی زیاد از حدی دیده نمیشد.» …
