حضور اجتماعی زن نباید بهمعنای نادیدهگرفتن مرزهای عفاف و حریم نامحرم باشد؛ تعادل میان حضور و کرامت مهم است. به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، جامعهٔ امروز، بیش از هر زمان دیگری نیازمند گفتوگویی عمیق و متعادل دربارهٔ «نقش اجتماعی زن» است؛ گفتوگویی که نه از افراطِ خانهنشینکردن زن آسیب ببیند و نه از تفریطِ رهاسازی کامل او در فضای اجتماعی. مسئلهٔ اصلی، اصلِ حضور اجتماعی بانوان نیست، بلکه چگونگی، حدود و الگوی این حضور است.
بنابر روایت تسنیم، در سالهای اخیر، گاهی مفهوم «حضور اجتماعی» بهگونهای مطرح میشود که گویا هرچه میزان حضور زنان در عرصههای مختلف بیشتر باشد، نشانهٔ پیشرفت و رشد فرهنگی جامعه است؛ در حالی که از نگاه ادیان، ارزش حضور اجتماعی به «جهت»، «ضرورت» و «حفظ کرامت انسانی» وابسته است، نه صرفِ دیدهشدن و حضور ظاهری.
تردیدی نیست که زنان در بسیاری از عرصههای علمی، فرهنگی، آموزشی و اجتماعی میتوانند نقشآفرینی مؤثر و ارزشمندی داشته باشند؛ همانگونه که در تاریخ اسلام نیز نمونههای روشنی از این نقشآفرینی دیده میشود، اما کنار این حقیقت، نمیتوان از آسیبهای ناشی از الگوهای نادرست حضور اجتماعی نیز غفلت کرد. هر جامعهای اگر میان مسئولیتهای خانوادگی، آرامش روحی، امنیت اخلاقی و فعالیت اجتماعی تعادل برقرار نکند، بهتدریج با بحرانهای فرهنگی و تربیتی روبهرو خواهد شد.
نگرانی اصلی بسیاری از دلسوزان فرهنگی، عادیشدن نوعی اختلاط و سبک حضور اجتماعی است که گاه با روح عفاف، حیا و آرامش خانواده سازگار نیست. مسئله فقط حضور زن در اجتماع نیست، بلکه تبدیلشدن فضای اجتماعی به محیطی آمیخته با رقابتهای فرساینده، نگاههای ابزاری و کمرنگشدن مرزهای اخلاقی است، در چنین شرایطی، لازم است دربارهٔ شیوهٔ حضور، نوع فضاها، حدود ارتباطات و حفظ شأن زن مسلمان بازاندیشی جدی انجام شود.
حفظ و حراست از بانوان و مستور نگهداشتن آنان از دید نامحرم، از مسلّمات دستورات الهی است آنجا که خداوند میفرماید؛ «وَ قَرْنَ فی بُیوتِکُنَّ»، بهروشنی جایگاه دنیایی زن را تبیین میکند؛ و آنجا که دربارهٔ زنان بهشتی میفرماید؛ «حُورٌ مَقْصوراتٌ فی الخِیام»، نشان میدهد که عزت و کرامت زن در حجاب و حیا و درونگرایی نهفته است.
امروز شاید بیش از هر چیز، نیازمند ارائهٔ یک الگوی …
