ماجرا فقط به استقلال، تراکتور یا گلگهر محدود نمیشود. مسئله بزرگتر، ساختاری است که در آن باشگاه ایرانی عملاً در برابر تصمیمات کنفدراسیون آسیا دست بسته به نظر میرسد و فدراسیون فوتبال نیز به جای آنکه نقش مدافع حقوق فوتبال ایران را ایفا کند، در بسیاری از موارد صرفاً مجری تصمیمات AFC است. این وضعیت زمانی حساستر میشود که بدانیم رئیس فدراسیون فوتبال ایران، مهدی تاج، همزمان یکی از چهرههای شناختهشده ساختار کنفدراسیون فوتبال آسیاست و عنوان نایبرئیسی AFC را نیز در اختیار دارد.
پس پرسش اینجاست: اگر قرار نیست از این جایگاه برای دفاع از منافع فوتبال ایران استفاده شود، اساساً فلسفه حضور یک مقام ایرانی در ساختار تصمیمگیری AFC چیست؟ میزبانی؛ حقی که هر بار آسانتر از فوتبال ایران گرفته میشود
در سالهای اخیر، فوتبال ایران بارها با تصمیمهایی مواجه شده که نتیجه آن از دست رفتن میزبانی مسابقات بینالمللی بوده است.
در مقاطعی، مسائل امنیتی، روابط سیاسی و شرایط منطقهای بهانه یا مبنای تصمیم AFC قرار گرفتهاند. اما نکته قابل تأمل این است که در برخی پروندهها، کشورهای دیگر منطقه با وجود قرار گرفتن در معرض همان تحولات امنیتی، همچنان امکان میزبانی داشتهاند. در پرونده جدید نیز استدلال اصلی، نگرانیهای امنیتی و احتمال بازگشت درگیریهاست. بدیهی است که اگر شرایط امنیتی اجازه برگزاری مسابقه را ندهد، سلامت بازیکنان، مربیان، داوران و هواداران باید در اولویت باشد. هیچ مسابقه فوتبالی ارزش به خطر انداختن جان انسانها را ندارد.
اما مسئله این گزارش چیز دیگری است.
بحث بر سر این است که آیا فدراسیون فوتبال ایران برای حفظ حق میزبانی، آنگونه که باید، مذاکره و استدلال کرده است یا خیر؟
اگر پاسخ مثبت است، نتیجه این مذاکرات چه بوده؟ چه مستنداتی به AFC ارائه شده؟ چه تضمینهایی مطالبه شده؟
و مهمتر از همه، چرا افکار عمومی از جزئیات این فرآیند چیزی نمیداند؟ تاج؛ جایگاه آسیایی که باید پاسخ داشته باشد
مهدی تاج سالهاست یکی از چهرههای اصلی فوتبال ایران است و در ساختار فوتبال آسیا نیز جایگاه قابل توجهی دارد. او در شهریور ۱۴۰۱ جملهای قابل تأمل درباره حضورش در AFC مطرح کرده …
