در این نمایش، صابر ابر، پانتهآ پناهیها، اصغر پیران، سهیلا صالحی، الهام کردا و فاطمه نقوی به ایفای نقش میپردازند و رویا تیموریان نیز بهعنوان صداپیشه حضور دارد.
اولین نکته در اجرای خون بس مکان اجرا است که قابی متفاوت را به نمایش میگذارد.
در ابتدا نمایش با فضایی تقریبا خالی روبرو هستیم. یک خلوتگاه بزرگ که توسط بیست و هفت بدن با لباسهایی یکسان پُر شده است. کم کم دکور ظاهر میشود و در ادامه استفاده درست و به جا از ماشینری تالار وحدت، توجه تماشاچی را به خود جلب میکند.
یکی از نقاط جالب این اجرا شکستن فاصله اثر با مخاطب است. جایی که صابر ابر، پانتهآ پناهیها، اصغر پیران و ... روی صحنه با مخاطب ارتباط میگیرند و اصغر پیران با تعریفی از وضعیت جسمانی خود مخاطب را به خنده میاندازد و در ادامه خطاب به مخاطبین میگوید چرا خندیدید؟ بنابراین مساله ارتباط و شکستن فاصله در این اثر قابل توجه است.
اما از نگاه مخاطبان بیش از هر چیز طراحی صحنه، لباسها، نور پردازی، هماهنگی و اجرای بی نقص بازیگران جلب توجه میکند تا مضمون نمایش بنابراین اجرا از متن جلوتر است.
هر سه اجرا در بازی موفقتر هستند. در اجرای سوم بازیگرانی چون پانتهآ پناهیها، الهام کردا، اصغر پیران و سایر بازیگران حضوری تاثیرگذار دارند.
این نمایش پُرکار و پُرزحمت قابل تحسین است اگرچه محتوای نمایش نامه جای بحث دارد اما تماشای آن پیشنهاد میشود.
