هورالعظیم فقط یک تالاب نیست؛ آخرین بازمانده تالابهای بزرگ بینالنهرین است؛ زیستبومی که هزاران سال با آب دجله، فرات و کرخه جان گرفته و قرنها مأمن پرندگان مهاجر، آبزیان، گاومیشها و هزاران خانواده بومی بوده است. جایی که آب، زندگی را به مرز ایران و عراق آورده بود.اما امروز، تصویر آشنای هور دیگر آبی نیست؛ دود است، خاکستر است و شعلههایی که هر تابستان بخشهای وسیعی از نیزارها را میبلعند.در سالهای اخیر، آتشسوزیهای گسترده بارها بخشهای ایرانی و عراقی هورالعظیم را درگیر کرده است.
وسعت برخی از این حریقها به صدها هکتار میرسد و دود غلیظ ناشی از آن، کیفیت هوا را در شهرهای خوزستان کاهش میدهد، تنفس را برای مردم دشوار میکند و خسارت سنگینی به پوشش گیاهی، جانوران و یکی از ارزشمندترین تالابهای کشور وارد میسازد.
اما سؤال اصلی اینجاست؛ مگر تالاب نباید خیس باشد؟ پس چرا میسوزد؟ …
