سریال «کوری» از جدیدترین آثار شبکه نمایش خانگی است که با محمور یکی از معضلات اجتماعی ساخته شده است. محمد صابری روزنامهنگار و نویسنده سینمایی با نگاهی به سه قسمت ابتدایی این سریال یادداشتی را به نگارش درآورده است.
یادداشت را در زیر میخوانید:
«قضاوت درباره کیفیت نهایی یک سریال، پس از تماشای تنها سه قسمت ابتدایی کمی زود به نظر میرسد بهخصوص که در میان مجموعههای شبکه خانگی در همین سالهای اخیر، کم نبودهاند نمونههایی که آغازی پرانتقاد داشتند و در ادامه توانستند گلیم خود را از آب بیرون بکشند و در مقابل بودهاند نمونههایی که در قسمتهای ابتدایی مخاطب را به هیجان آوردند و در پایان آب سردی بر شعله اشتیاق آنها برای ثبت خاطرهای خوب از یک روایت تماشایی، ریختند! با علم به این واقعیت اما هر سریالی، در همان قسمتهای ابتدایی خود، بخش قابل توجهی از ظرفیتها و حتی نقاط احتمالی ضعف و سقوطش را عیان میکند و اتفاقا براساس همین مختصات است که مخاطب چه آگاهانه و چه ناآگاهانه، تصمیم به پیگیری سریال و یا انصراف از دنبال کردن روایت آن میگیرد.
«کوری» سریال تازه سجاد پهلوانزاده است که از سه هفته قبل در کنداکتور پخش فیلمنت قرار گرفته و در کنار نام کارگردان، بهپشتوانه کارنامه تهیهکنندهاش یعنی کاظم دانشی، از همان نقطه ابتدایی سریالی کنجکاویبرانگیز به نظر میرسید.
پهلوانزاده پیشتر و پس از سالها تجربهاندوزی در حوزه تدوین سینما، با سریالهای «سقوط» و «حیثیت» و حتی ۲ اپیزود متفاوت از مجموعه «اهل ایران»، ثابت کرد که علاقهای جدی برای ورود به میدان کارگردانی دارد و حالا پس از «کوری» میتوان جدیتر از علاقهمندیاش به سوژههای ملتهب و خاص هم گفت. کاظم دانشی اما هم در مقام کارگردان و فیلمنامهنویس و هم در مقام تهیهکننده، تا به امروز شمایلی متفاوت از خود ارائه کرده که اصلیترین ویژگی این شمایل، علاقهمندی به کنکاش و روایتگری بر مبنای پروندههای قضایی واقعی است. کنکاشی که همین روزها بخشی از ماحصلش در قالب فیلم سینمایی «زندهشور» روی پرده سینماهاست و سریال «کوری» را هم میتوان متأثر از همان رویکرد به تماشا نشست.
پس تا همینجا سریال «کوری» ۲ ویژگی مهم دارد. یکی ثبات قدم عوامل اصلیاش برای روایت یک سوژه ملتهب و مهمتر از آن نسبت سوژه اصلی با پروندههای قضایی واقعی است. هرچند این سریال در ماههای گذشته در شرایطی بلاتکلیف گرفتار حاشیههایی زودرس شده بود اما حالا که سه قسمت از آن به پخش رسیده میتوان گفت از این خان به سلامت عبور کرده و حالا به مرحله دشوار مواجهه با مخاطب خود رسیده است.
داستان سریال درباره پرونده مشروبات تقلبی است که در یک دهه گذشته، به فجایع تلخی از نابینایی گرفته تا مرگهای سریالی در مهمانیها و دورهمیهایی دوستانه و خانوادگی منجر شده است. نفس پرداختن بهچنین سوژهای با لحاظ کردن این واقعیت که به تصویر کشیدن مصرف مشروبات الکلی تا همین چند سال پیش یکی از خطوط قرمز جدی در محصولات نمایشی بهشمار میرفت، انتخابی جسورانه از سوی عوامل سریال بوده و تا به اینجا و به استناد سه قسمت ابتدایی هم میتوان گفت آنها در این جسارتورزی، سراغ محافظهکاری و یا قلب واقعیت بهنفع همقواره شدن خروجی با چارچوبهای نظارتی، نرفتهاند. سریال بهخوبی از همان قسمت ابتدایی فراگیری شبکه مصرف محصولات الکی را در اقشار مختلف به تصویر درآورده و بهجای تکیه بر کرسی نصحیتگری و یا قضاوت مصرفکنندگان، سمت و سوی روایت خود را به سمت محاکمه متقلبان و عرضهکنندگان این مشروبات برده است.
اما آنچه در سه قسمت ابتدایی پخش سریال جلب توجه میکند و میتوان امید داشت که در ادامه تبدیل به یکی از ظرفیتهای اصلی برای قوام و غنای بیشتر روایت شود، تبدیل مفهوم «کوری» به یک موقعیت عمومی است. به تعبیری نام سریال شاید در مواجهه اول، اشاره به یک نقص جسمانی در قربانیان این جنایت بهنظر برسد اما هر چه داستان پیش میرود، این عبارت به مفهومی گستردهتر برای توصیف یک موقعیت هشداردهنده تبدیل میشود.
کوری، نه فقط نابینایی که گاهی ندیدن است و خردهروایتهای سریال در سهقسمت ابتدایی بهویژه در ترسیم روابط انسانی میان کاراکترها بهشدت متأثر از همین ندیدن و تلختر از آن نادیده گرفتن «دیگری» به تصویر کشیده شده است. کاراکترهای سریال، در هر دو قطب مثبت و منفی، گویی از «دیدن دیگری» عاجزند و گاه همین نادیدن است که زمینهساز خلق موقعیتهای تراژیک در روایت میشود. تمرکز کاظم دانشی در استناد به پروندههای واقعی در کنار گرایش سجاد پهلوانزاده به خلق موقعیتهایی متکی بر روابط انسانی، دو بالی است که میتوان امید داشت در ادامه، مسیر «کوری» در پخش را به اوج برساند.»
