در دوومیدانی حرفهای، هر مسابقه صرفاً محلی برای رقابت و کسب مدال نیست. برخلاف بسیاری از رشتهها که نتیجه یک مسابقه میتواند بهطور مستقیم ارزش یک ورزشکار را مشخص کند، در دوومیدانی یک رکورد زمانی، یک پرتاب یا یک پرش زمانی ارزش واقعی خود را پیدا میکند که در چارچوب مسابقهای معتبر ثبت شده باشد.
رنکینگ جهانی، سهمیه مسابقات بزرگ، جایگاه ورزشکار در سطح بینالمللی و حتی مسیر حضور در رقابتهایی مانند مسابقات جهانی و المپیک، همگی به نتایجی وابستهاند که در رقابتهای مورد تأیید World Athletics به ثبت رسیده باشند.
اما حالا تعدادی از ملیپوشان ایران در شرایطی بهترین عملکردهای خود را به نمایش گذاشتهاند که مشخص نیست این نتایج تا چه اندازه میتواند به آینده حرفهای آنها کمک کند.
اعزامی که هدفش مشخص بود، اما خروجیاش محل سؤال شد
تیم ملی دوومیدانی ایران برای برپایی اردوی برونمرزی راهی مینسک، پایتخت بلاروس شد؛ کشوری که در سالهای اخیر به دلیل محدودیتهای بینالمللی، شرایط متفاوتی در برگزاری مسابقات ورزشی داشته است.
ملیپوشان ایران در روزهای ۵ و ۶ آگوست (۱۴ و ۱۵ مرداد) در رقابتهایی با عنوان Open Belarus Athletics Cup شرکت کردند؛ مسابقاتی که با حضور ورزشکارانی از بلاروس، روسیه، ایران و ازبکستان برگزار شد.
نتایج بهدستآمده در این رقابتها از نظر فنی قابل توجه بود. ورزشکاران ایران توانستند مدال کسب کنند، رکوردهای شخصی را ارتقا دهند و حتی چند رکورد ملی را جابهجا کنند.
اما مسئله اصلی نه کیفیت عملکرد ورزشکاران، بلکه انتخاب زمین مسابقه بود.
بررسی تقویم رسمی فدراسیون جهانی دوومیدانی نشان میدهد این رقابت در فهرست مسابقات مورد تأیید این نهاد قرار ندارد؛ یعنی نتایج آن در سیستم رسمی رنکینگ جهانی محاسبه نمیشود.
به زبان سادهتر، ورزشکاران ایران در مسابقهای دویدند، پریدند و پرتاب کردند که برای آینده بینالمللی آنها امتیازی به همراه ندارد.
مسئولیت فدراسیون؛ انتخاب مسابقه یا فقط انتخاب اردو؟
این اتفاق یک سؤال جدی را مقابل مدیریت دوومیدانی ایران قرار میدهد: آیا پیش از اعزام، اعتبار بینالمللی مسابقه بررسی شده بود؟
انتخاب محل اردو و مسابقه برای یک تیم ملی، تصمیمی صرفاً اجرایی نیست. در ورزش حرفهای، هر سفر خارجی …
