بیش از دو دهه است که نام «امید»، آخرین بازماندهی جمعیت غربی درناهای سیبری، با زمستانهای تالاب فریدونکنار و ازباران گره خورده است. اما این گزارش روایت چرایی تنهایی امید است. در زمستان سال ۱۳۸۶، سه درنای سیبری وارد ایران شدند، اما یکی از آنها بر اثر شلیک شکارچیان از دست رفت.سال بعد فقط دو درنا برگشتند: «امید» و جفتش «آرزو». مدتی بعد آرزو ناپدید شد و از آن پس، امید به تنهایی مسافت ۵ هزار کیلومتری میان زیستگاه تابستانیاش در سیبری تا شمال ایران را طی کرد. تمام گله و جمعیت غربی درناها به تدریج از دست رفته بودند و امید، تنها امانتداری بود که مسیر مهاجرت تاریخی اجدادش به ایران را در حافظه پروازش زنده نگه میداشت.برای نجات این مسیر مهاجرتی و پایان دادن به تنهاییِ امید، در بهمنماه سال ۱۴۰۱ درنایی ماده به نام «رویا» از مرکز پرواربندی بلژیک به ایران منتقل شد تا هممسیر و جفت امید شود. …
