این سختگیری البته اگر در مسیر حرفهای شدن فوتبال و برقراری نظم در مسابقات باشد، قابل دفاع است؛ اما پرسش اساسی اینجاست که آیا همین قوانین و همین میزان حساسیت، درباره رفتار سرمربیان، اعضای کادر فنی و اجرایی، مدیران باشگاهها و حتی عوامل حراست نیز اعمال میشود؟
اتفاقی که امروز در تمرین آلومینیوم اراک رخ داد، بار دیگر این سؤال را جدیتر از همیشه مطرح کرد.
خبرنگار باید قانون را رعایت کند؛ باشگاه هم باید پاسخگو باشد
بر اساس اتفاقات رخداده، پس از پایان نشست هماندیشی باشگاه آلومینیوم با اهالی رسانه، خبرنگاران برای پوشش تمرین این تیم راهی محل تمرین شدند، اما با مخالفت پیروز قربانی، سرمربی آلومینیوم، با تصویربرداری رسانهها مواجه شدند و در ادامه نیز، طبق روایت خبرنگاران حاضر در محل، الفاظ نامناسبی در قبال اهالی رسانه به کار گرفته شد.
در اعتراض به این رفتار، خبرنگاران محل تمرین را ترک کردند و حتی مسئولان روابط عمومی و رسانهای باشگاه نیز در حمایت از خبرنگاران در محل تمرین حاضر نشدند.
فارغ از اینکه چه اختلافی میان سرمربی و رسانهها وجود داشته یا چه محدودیتهایی برای تصویربرداری از تمرین تیم در نظر گرفته شده بود، یک اصل نباید فراموش شود:
هیچکس بالاتر از قانون نیست و همانطور که خبرنگار باید چارچوبهای حرفهای و مقررات اعلامشده را رعایت کند، مسئول باشگاه و کادر فنی نیز باید ملزم به رعایت شأن و حرمت رسانه باشند.
چرا برای یک خبرنگار، تخلف هزینه دارد اما برای دیگران نه؟
در سالهای اخیر بارها شاهد وضع قوانین سختگیرانه برای خبرنگاران و عکاسان بودهایم؛ از کارتهای ویژه و سهمیهبندی گرفته تا محدودیت در محل استقرار، زمان حضور، نحوه تصویربرداری، ورود به ورزشگاه، دسترسی به بازیکنان و حتی نوع فعالیت رسانهای.
گاهی یک اشتباه کوچک از سوی خبرنگار یا عکاس میتواند به تذکر، جلوگیری از فعالیت، لغو مجوز یا محرومیت او منجر شود. اما در طرف مقابل، اگر یک مربی در نشست خبری به خبرنگاری توهین کند، اگر مدیر یک باشگاه خبرنگاری را تهدید یا تحقیر کند، اگر یکی از اعضای کادر اجرایی مانع فعالیت قانونی رسانه شود یا حتی اگر فردی از عوامل حراست با ادبیاتی نامناسب با خبرنگار برخورد کند، سازوکار مشخص و شفافی برای برخورد با چنین رفتارهایی وجود ندارد …
