امین تارخ که امروز ۲۰ مرداد ماه سالروز تولدش است، چند سال قبل ناباورانه سینما و تئاتر ایران را ترک کرد.
او در بخشی از گفتوگویش (در سال ۶۹) در مجله فیلم که با آنتونیا شرکا داشت، در پاسخ به اینکه کدام یک از نقشهایش را دوست دارد، گفته بود: بازیگری مثل من البته امکان ندارد که نقشی را قبول کند، مگر اینکه آن را دوست داشته باشد. فکر میکنم نقشهایی را که یک بازیگر بازی میکند، به عنوان آثاری که میآفریند خلق میکند. درست مانند بچههایی که برای پدر و مادرشان به یک اندازه عزیز هستند. من به عنوان یک پدر نمیتوانم هیچ فرق اساسی بین بچههایم بگذارم.
تمام نقشهایی را که بازی کردهام به عنوان تجربههای خوبی میپسندم چون با آنها زندگی کردهام راجع به آنها فکر و تحقیق کردهام و بعد اقدام به کار کردهام اما فکر میکنم تجربهای را که با مسعود کیمیایی در فیلم «سرب» در نقش «دانیال» داشتم یکی از تجربههای خوب و لذت بخش سینمایی من بوده است. شاید بشود گفت ضمن کار با این کارگردان استخوان خرد کرده و متبحر به معیارهای جدیدی از بازیگری دست پیدا کردم. عین این قضیه سر فیلم «مادر» در ارتباط با علی حاتمی هم تکرار شد. یعنی من چیز یاد گرفتم و بقولی یادگیری اتفاق افتاد.
امین تارخ یادآور شده بود: من چه در بوعلی سینا و چه در سربداران تلاش کردم که از نقطه نظر موقعیت تاریخی و اجتماعی وقت و شخصیتها تحقیقات داشته باشم ولی نکته در آن بود که من باید از دریچه دید فیلمنامهنویس و کارگردان به آن شخصیتها نگاه میکردم و چه بسا تفاوتهایی بود بین شناختی که من از بوعلی سینا به صورت تحقیق داشتم و آن چیزی که در فیلمنامه موجود بود. به هرحال تصورم این است که خواه من به عنوان بازیگر و خواه کارگردان مجموعهها به عنوان مسئول به آن شخصیتهایی که میخواستیم نزدیک شدیم.
این هنرمند در بخش پایانی صحبتهایش گفته بود: به سختی برای بازیگر اتفاق میافتد که با کارگردانی کار کند و دوست داشته باشد باز هم تجربه مشترکی با او داشته باشد ولی من در مورد علی حاتمی دوست داشتم دوباره با او کار کنم سر فیلم «مادر» رابطهای بسیار دوستانه و حرفهای داشتیم. فکر میکنم با بازیگر تفاهم کاری دارد و او را خیلی خوب میفهمد. دیگر از کارگردانهایی که خیلی دوست دارم باز با آنها کار کنم، بیضایی و کیمیایی هستند. اخیراً خیلی علاقمند شدهام با مخملباف کار کنم چون بازیهای بسیار خوبی در فیلمهایش، دیدهام آدمی است که حتی برای نماهای کوتاه هم انتخابهای درستی برای نقشها میکند، چیزی را از دست نمیدهد، چیزی را دور نمیریزد، تمام انتخابهایش، دقیق و درست و بجاست.
امین تارخ که ۲ مهر ماه سال ۱۴۰۱ به دلیل سکته قلبی از دنیا رفت، متولد ۲۰ مرداد ماه سال ۱۳۳۲ بود.
او در دهه ۵۰ از دانشکده هنرهای نمایشی دانشگاه تهران فارغالتحصیل شد و در طول حدود نیم قرن فعالیت در عرصه بازیگری نقشهای ماندگاری را در سینما، تئاتر و تلویزیون خلق کرد.
او همچنین در سالهای گذشته با تاسیس یک موسسه آموزشی در حوزه بازیگری چهرههای مطرحی را به سینمای ایران معرفی کرد.
از جمله آثار تارخ در سینمای ایران به «مرگ یزدگرد» بهرام بیضایی، «پرنده کوچک خوشبختی» به کارگردانی پوران درخشنده، «پاییزان» به کارگردانی رسول صدرعاملی، «سرب» مسعود کیمیایی، «مادر» به کارگردانی علی حاتمی، «مجسمه» ساخته ابراهیم وحیدزاده و «سارا» به کارگردانی داریوش مهرجویی میتوان اشاره کرد.
او در تلویزیون هم در سریالهای زیادی بازی کرده که یکی از نقشهای ماندگارش در نقش ابن سینا بوده است.
«سربداران»، «شیخ مفید»، «آپارتمان»، «سفر سبز»، «معصومیت از دست رفته» و «جراحت» از دیگر سریالهای شاخص این بازیگر است که در خاطر بسیاری از علاقهمندانش ثبت شده است.
