تعطیلات که میرسد، جادهها قفل میشوند، شهرهای گردشگری از مسافر پر میشوند و چند روز بعد، آنچه باقی میماند فقط خاطره سفر نیست؛ کوه زباله است، جنگل آسیبدیده ساحل آلوده است و گاهی زخمی تازه بر تن یک بنای تاریخی.این دیگر گردشگری نیست؛ تاختوتازی است که نام سفر بر آن گذاشتهایم.
واقعیت تلخ این است که بخشی از ما هنوز یاد نگرفتهایم سفر کردن، مجوز تخریب مقصد نیست. طبیعتی که به آن وارد میشویم سطل زباله نیست، بنای تاریخی دفتر یادگاری نیست.در ایام اوج سفر، حجم تولید پسماند در سه استان شمالی کشور تا یکونیم برابر افزایش پیدا میکند و تنها در مازندران، میزان زباله تولیدشده در روز به بیش از هفت هزار تن میرسد؛ انبوهی از زباله که ۷۰ درصد آن بدون تفکیک، مستقیم در طبیعت و مناطق جنگلی دپو میشود.
یعنی مسافر میآید، چند روز میماند و میرود؛ اما پلاستیک، بطری، ظرف یکبارمصرف و زبالهای که تولید کرده ممکن است سالها در طبیعت باقی بماند.و قربانی فقط شمال ایران نیست و از جنگلهای هیرکانی تا بناهای تاریخی اصفهان را در بر میگیرد.کافی است به دیواره بعضی بناهای تاریخی نگاه کنید؛ اسم، تاریخ، قلب، جملههای عاشقانه و یادگاریهایی که روی میراث چندصدساله این کشور حک شدهاند.دیوار سیوسهپل دفتر خاطرات نیست و تخریب آثار تاریخی جرم است. قانون برای تخریب آثار ثبتشده ملی مجازات تعیین کرده و طبق ماده ۵۵۸ قانون مجازات اسلامی، هرگونه تخریب آثار ثبتشدهی ملی علاوه بر جبران خسارت، ۱ تا ۱۰ سال حبس دارد، اما بیتفاوتی حاکم باعث شده سنگنوشتههای …
