بانک ایرانزمین در تازهترین صورتهای مالی میاندورهای خود برای سهماهه منتهی به ۳۱ خرداد ۱۴۰۵، بار دیگر تصویری روشن از یک بحران مزمن را پیش روی ناظران و سهامداران گذاشته است؛ بحرانی که در آن رشد درآمدها نه به سود، بلکه به زیانی بزرگتر ختم شده و ساختار هزینهای بانک، عملا هر نشانهای از بهبود را در خود فرو برده است. این بانک در حالی از درآمد عملیاتی ۴۵ هزار و ۹۹۱ میلیارد و ۵۱۹ میلیون ریالی خبر داده که هزینه سود سپردهها به ۱۰۳ هزار و ۸۶۶ میلیارد و ۶۶۴ میلیون ریال رسیده و نتیجه نهایی، ثبت زیان خالص ۱۰۹ هزار و ۷۲۱ میلیارد و ۳۰ میلیون ریالی بوده است. این ارقام، بهروشنی نشان میدهد مسئله بانک تنها یک نوسان مقطعی نیست، بلکه با شکافی ساختاری میان درآمدزایی و هزینهسازی روبهروست؛ شکافی که اگر ترمیم نشود، میتواند در دورههای بعدی نیز تکرار و حتی عمیقتر شود.
درآمد بالا، نتیجه منفی
افزایش درآمد عملیاتی بانک در نگاه اول میتواند نشانهای امیدوارکننده به نظر برسد. درآمدهای عملیاتی بانک ایران زمین نسبت به دوره مشابه سال قبل جهش معناداری داشته و از ۱۰ هزار و ۳۶۶ میلیارد و ۷۹۰ میلیون ریال به ۴۵ هزار و ۹۹۱ میلیارد و ۵۱۹ میلیون ریال رسیده است. اما همین رشد در همان ابتدای مسیر با هزینهای مواجه شده که عملا توان خنثی کردن آن را داشته است. هزینه سود سپردهها که مهمترین سرفصل فشار بر سودآوری بانک محسوب میشود بهتنهایی از کل درآمد عملیاتی بیشتر شده و نشان داده که بانک در جذب منابع، بهای سنگینی میپردازد. نتیجه این ناترازی روشن است: سود ناخالص بانک به منفی ۵۶ هزار و ۸۷۵ میلیارد و ۱۴۵ میلیون ریال رسیده و پس از لحاظ شدن سایر هزینهها و اقلام غیرعملیاتی، زیان خالص به ۱۰۹ هزار و ۷۲۱ میلیارد و ۳۰ میلیون ریال رسیده است. مقایسه این رقم با زیان ۷۲ هزار و ۴۵۱ میلیارد و ۲۱۰ میلیون ریالی دوره مشابه سال قبل نشان میدهد که بانک با وجود رشد درآمد، هنوز نتوانسته از مدار زیان خارج شود.
اتکای سنگین به منابع پرهزینه
یکی از ویژگیهای اصلی صورتهای مالی بانک ایرانزمین، وابستگی جدی آن به منابع پرهزینه است. در ساختار عملکردی بانک، سپردههای مشتریان مهمترین منبع تامین مالی را تشکیل میدهند، اما همین منابع در صورتی که با نرخهای بالا جذب شوند، بهجای مزیت، …
