هر سیاستی برای آنکه تداوم داشته باشد، نیازمند حمایت اجتماعی است؛ حتی سیاستهایی که در فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی با مخالفت گسترده مواجهاند، معمولاً از حمایت بخشی از جامعه برخوردارند. پرسش این است که چه نسبتی از جامعه از تداوم سیاستهایی حمایت میکنند که استمرار آنها مورد نقد بخش قابلتوجهی از کاربران شبکههای اجتماعی است؟ پاسخ به این پرسش میتواند به فهم دقیقتر جامعه ایران کمک کند.
اخیراً فراتحلیل دو نظرسنجی مهم در فضای رسانهای کشور منتشر شده که میتواند به این پرسش پاسخ دهد. در یکی از این گزارشها با عنوان «گونهشناسی سیاسی ایرانیان که توسط پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات منتشر شده، کسانی که کمترین میزان نارضایتی از سیاستهای موجود را دارند، به شرح زیر توصیف شدهاند:
«اسلامگرایان حامی حکومت» با ۱۳ درصد، بالاترین سطح دینداری، قویترین باور به پیوند دین و سیاست و بیشترین اعتماد به نهادهای حکومتی را دارند. این گروه همچنین کمترین میزان نارضایتی سیاسی را نشان میدهد.
در گزارش دیگری با عنوان «روی دیگر افکار عمومی درباره اینترنت (https://t.me/socialMediaAnalysis/1213)» که بر اساس فراتحلیل یافتههای نظرسنجی ایسپا تهیه شده است، کسانی که از سیاستهای موجود در حوزه فضای مجازی حمایت میکنند، چنین توصیف شدهاند:
یافتهها از وجود هستهای منسجم در حدود ۱۲ تا ۱۳ درصد جامعه حکایت دارد که نهتنها با رفع فیلتر هیچیک از شبکههای اجتماعی موافق نیست، بلکه تقویت شبکههای اجتماعی داخلی را مهمترین اولویت سیاستگذاری میداند و در عین حال از وضعیت فعلی سرعت اینترنت نیز رضایت دارد.
کنار هم قرار دادن این دو یافته، از یک همگرایی قابلتوجه خبر میدهد: در دو مطالعه مستقل، نسبت گروهی که کمترین نارضایتی را از سیاستهای موجود دارند یا حتی از برخی سیاستهای سختگیرانه حمایت میکنند، در محدوده ۱۲ تا ۱۳ درصد قرار گرفته است. این همخوانی، اگرچه بهتنهایی برای تعیین …
