مرتضی امیری اسفندقه، شاعری است که برای شعر، مسیری سخت و طولانی را پیموده است. او در سال ۱۳۴۵ در تهران زاده شد، اما ریشه هایش به اسفندقه از توابع جیرفت در استان کرمان می رسد. دوران کودکی را در مشهد گذراند و در همان شهر، با انجمن های ادبی و چهره هایی چون مهدی اخوان ثالث، محمد قهرمان و احمد کمال پور آشنا شد. او با مدرک کارشناسی ادبیات فارسی از دانشگاه تبریز، به جمع فرهنگیان کشور پیوست. نخستین دفتر شعر او، بازوان مولایی در سال ۱۳۷۳ منتشر شد و پس از آن، دفترهای سیاه مست سایه تاک ، نماشم ، هیس گل ها خوابند ، دارم خجالت می کشم از اینکه انسانم ، ورمشور ، دهلی ستاره بود ، رستاخیز حرکات ، چین کلاغ ، قتیل قبله ، چله شعر ، کوار و ولی دوشنبه آه ، هر یک، گوشه ای از جهان بینی شاعرانه او را به تصویر کشیده اند. امیری، در قالب کلاسیک، با زبانِ امروز، و در شعرِ نو، با نگاهی نیمایی، به سرودن شعر …
