در سال های اخیر، نوستالژی به یکی از نیرومندترین احساسات جمعی در جامعه ایران بدل شده است. در شرایطی که زندگی روزمره با نااطمینانی اقتصادی، فرسایش اعتماد اجتماعی و شتاب تغییرات فرهنگی همراه است، گذشته بیش از هر زمان دیگر به پناهگاهی ذهنی و عاطفی تبدیل شده است. نوستالژی در این معنا نه صرفا دلتنگی برای خاطرات خوش، بلکه مکانی روانی برای بازسازی احساس امنیت و معنا در جهانی گسیخته است. به عبارت صریح تر نوستالژی تلاشی برای بازگرداندن تعادل روانی در برابر بی ثباتی زندگی مدرن است. نوستالژی را می توان آمیزه ای از احساس، حافظه و حسرت جمعی دانست که در ناخودآگاه اجتماعی ایرانی تنیده است. فرد در مواجهه با آنچه از دست رفته، نه فقط به گذشته می نگرد، بلکه در پی بازشناسی خویشتن تاریخی است. برای انسان ایرانی، گذشته نه تنها یادگار کودکی، بلکه روایتی از زمان ازدست رفته ملی است؛ زمانی که در ذهن جمعی، پر از تصویر …
