چند سال پیش با پخش سریال برره ساخته مهران مدیری، بخشی از ادبیات ابداعی آن به سرعت از قاب تلویزیون فراتر رفت و در گفتار روزمره مردم نهادینه شد. کلماتی مانند پاچه خوار، نوچوفکو و ووی گولنس چنان در زبان عمومی رسوخ کردند که دیگر نمی شد آنها را صرفا به یک برنامه طنز محدود دانست. این تجربه نشان داد که ادبیات به اصطلاح پیشرو و آوانگارد اگر از بستر رسانه ای قدرتمند پخش شود، می تواند در مدت کوتاهی به فرهنگ غالب جامعه تبدیل گردد. این تاثیرگذاری فی نفسه نه خوب است و نه بد، اما وقتی به جای طنز هدفمند، در خدمت تبلیغات تجاری با اهداف صرفا اقتصادی قرار بگیرد و بستر آن فضای پرتنش شهری باشد، می تواند به زنگ خطری برای سلامت زبان، تمرکز شهروندان و امنیت عمومی بدل شود. امروزه در سطح شهرها، به ویژه کلانشهرها، شکلی از تبلیغات محیطی در حال گسترش است که در آن کلمات به صورت عمدی تکه تکه، شکسته یا با فاصله گذاری …
