سبکبالان خرامیدند و رفتند / مرا بیچاره نامیدند و رفتند... این مثنوی، از همان مطلع، خواننده را در فضایی از سوگ و آرزو فرو می برد که نه در شاعریتِ صرف، که در تجربه ای زیسته ریشه دارد. قادر طهماسبی، متخلص به فرید، در ۹ شهریور ۱۳۳۱ در میانه زاده شد و از نوجوانی، شهرها را یکی پس از دیگری درنوردید؛ از زاهدان تا شیراز، از مشهد تا تبریز و تهران، و سرانجام اصفهان که سال ها زیستگاه او شد. این جابه جایی های اجباری، به جای آنکه او را از هویت خویش دور کند، چشمی باز و نگاهی چندسویه به او بخشید؛ نگاهی که بعدها در شعرش، هم از درد غربت و هم از عشق به وطن، تصاویری بدیع آفرید. اما آنچه او را از بسیاری از هم دوره هایش متمایز می سازد، نه سفرهایش، که نگاه تیزبینش به معنای حضور و غیبت است. در اصفهان بود که ساواک، او را با اشعار تندش شناخت؛ و در همان اصفهان بود که در26 سالگی، انقلاب را در آغوش گرفت و پس از آن، …
