از قله‌های شعر تا کوچه‌های سیاست

در خانواده ای که ادب فارسی و عربی، نفسِ روزانه بود، فاطمه راکعی، باهمان نخستین جرقه های شعری، راهی جز زیستن در کلمات نیافت. پدرش، عبدالله راکعی، از مدرسانِ زبان و ادب فارسی و عربی بود و او را از کودکی، با اهلِ ادب، آشنا ساخت. راکعی، تحصیلاتِ خود را تا مقطعِ دکتری زبان شناسی در دانشگاه تربیت مدرس ادامه داد و دانشیارِ دانشگاه الزهرا شد، اما هرگز شعر را به حاشیه پژوهش های دانشگاهی نراند. او ازسال های ابتدایی پس از انقلاب، در کنارِ چهره هایی چون قیصر امین پور وحسن حسینی، در زمره شاعرانِ نسلِ انقلابِ اسلامی قرار گرفت و شعر را رسالتی دینی و ملی تلقی کرد. دفترهای شعری او، از سفر سوختن و آواز گلسنگ تا مادرانه ها ، هر یک، روایتی از زنی است که با زبانی ساده، سلیس و تأثیرگذار، از عشق، درد و امید سخن گفته است. او در سال های پایانی دهه هفتاد، به عنوانِ نماینده مردمِ تهران، واردِ مجلسِ ششم شد. در آن …