پزشکیان مرد وفاق و تفاهم

از نخستین روزی که بر صندلی ریاست نشست، پروانه وفاق و همدلی سر داد؛ وفاق، همدلی و همراهی با کسانی که با او همراه و همدل نبودند. او در این پایبندی از اعطای صندلی های وزارت و ریاست به کسانی که می خواست با آنها همدل و همراه باشد، دریغ نکرد. هر بار و هر روز ندا در داد که هر کس که می تواند کمک کند، بیاید و گوشه ای از کار را بگیرد. هیچ کس اما نیامد. کسانی هم که با طمطراق بسیار آمدند، معلوم شد که دغدغه ای جز صندلی ریاست نداشتند، اما مسعود پزشکیان می خواست راه برای آسایش، رشد و توسعه کشور با موانع روبه رو نباشد. پس با همه دلسردی های طیف سیاسی همراه، او راه وفاق را برگزید و تداوم داد. در تمام این دو سال بحران، تحریم و جنگ، طیفی که در عمل مخاطبان اصلی وفاق و همدلی بودند، کمترین گامی در همدلی با او برنداشتند. این طیف همچنان، باوجود بحران، تحریم و جنگ، در فضای انتخاباتی و تبلیغاتی -و اگر بتوانند- مانع …