آنچه می ماند در نگاه نخست، ذهن را به حافظه و آنچه پس از فقدان برجای می ماند، معطوف می کند: پس از واقعه، از آدم ها، اشیا، خانه ها، تصاویر و تجربه ها چه برجای می ماند؟ اما نمایشگاه بیتا فیاضی از جایی پیچیده تر می شود که پرسش از چه چیز جای خود را به پرسش از نفسِ باقی ماندن می دهد. آیا آنچه باقی می ماند همان چیزی است که پیش تر وجود داشته و از نابودی جان سالم به در برده یا چیزی است که واقعه از درون آن عبور کرده و دیگر نمی تواند به وضعیت پیشین خود بازگردد؟
