خوانشی از لحظه فرسایش بازدارندگی و بازتعریف بازیگری منطقه ای
در ۱۷ آگوست ۲۰۲۶، بحران به خط پایان نرسید؛ آنچه فرو پاشید، توهم مهار فوری آن بود. با انقضای مهلت شصت روزه یادداشت تفاهم اسلام آباد نه واشنگتن به لحظه قاطعی که وعده می داد، دست یافت و نه تهران زیر بار اولتیماتوم به زانو درآمد. واقعیت راهبردی این لحظه در یک گذار بنیادین خلاصه می شود: انتقال بحران از منطق ارعاب و ضرب الاجل به منطق فرسایش و تاب آوری . شصت روز گذشته پنجره ای برای مصالحه نبود؛ آزمایشگاهی برای بازتعریف حدود هژمونی بود که در آن پرسش اصلی دگرگون شد: دیگر مساله این نیست که چه کسی ابزار قدرت را دارد، بلکه چه کسی توان تبدیل آن به سلطه پایدار را داراست؟ واشنگتن این مهلت را به مثابه اهرم فشار حداکثری برای تحمیل عقب نشینی هسته ای و مهار منطقه ای ایران طراحی کرد. گفتمان مسلط کاخ سفید بر این ادعا استوار بود که تنگه هرمز …
