بعضی آدم ها را می توان از یک برنامه کنار گذاشت، از یک شبکه حذف کرد یا حتی راه یک وب سایت را بست؛ اما یک چیز را هیچ کس نمی تواند از آنها بگیرد: جایگاهی که در دل مردم ساخته اند. محبوبیت واقعی چیزی نیست که از بالا به کسی داده شود یا با یک امضا از او گرفته شود. این سرمایه، آرام آرام و در طول سال ها ساخته می شود؛ با صداقت، دانش، شرافت حرفه ای و احترام به مردمی که دقیق تر از هر داوری قضاوت می کنند. وقتی چنین اعتمادی شکل گرفت، دیگر به هیچ تریبون، هیچ ساختمان، هیچ شبکه و هیچ وب سایتی وابسته نیست. برای نسل ما، عادل فردوسی پور فقط یک استاد دانشگاه یا گزارشگر فوتبال نبود. صدای شب های پرهیجان فوتبال بود. صدایی که با آن گل ها را جشن گرفتیم، باخت ها را تحمل کردیم، اشک ریختیم، خندیدیم و ساعت ها پای تلویزیون نشستیم. او فقط مسابقه را گزارش نمی کرد؛ به فوتبال جان می داد. حتی کسانی که طرفدار فوتبال نبودند، …
