بسیاری از هموطنان ما به واسطه استعداد و تلاش و پشتکار و وقف سال های زیادی از زندگی شخصی و کاری خود موفق به کسب بورسیه های تحصیلی از دانشگاه ها و مراکز معتبر دنیا شده و برای تکمیل تحصیلات و کسب تجارب علمی وسیع تر و عمیق تر راهی دیار غربت شدند، به امید روزی که با دستی پر به وطن خود بازگردند و در جایگاه های متناسب با تجارب و دانش خود قرار بگیرند. بسیاری به واسطه شرایط و هزینه بالای زندگی در خارج از میهن و کاهش شهریه های دانشگاهی و کسب ویزا جهت شرکت در کنفرانس های علمی اقامت گرفتند و این بدان معنا نیست که خواهان بازگشت به ایران و خدمت در ایران نمی باشند. برخی هموطنان داخل کشور نیز به واسطه داشتن امتیاز اقامت دائم در سایر کشورها قادر به گرفتن ویزا و شرکت در سمینارها و کنفرانس ها و محافل علمی بین المللی هستند. آیا شرکت در محافل و مراکز علمی دنیا در راستای رشد و شکوفایی علمی کشور نیست؟ آیا …













