خالی شدن مستمر مراکز تصمیم ساز کشور از نیروهای نخبه، توانمند، کارآزموده و فرهیخته، به تدریج میدان سیاست را به قرق نیروهای کم مایه سیاسی درمی آورد. ریشه این پدیده را لابد می توان در سیاست مخرب چمن زنی جست وجو کرد. وقتی نظام سیاسی با رقابت شایستگی ها، میدان را برای حضور نیروهای مستقل، متخصص و برخوردار از سرمایه اجتماعی باز بگذارد، نخبگان توانمند فرصت ظهور می یابند و قامت مدیریت کشور نیز بلندتر و کارآمدتر می شود. اما اگر چنین نباشد، ساختاری شکل می گیرد که از یک سو به تدریج از سرمایه انسانی و فکری خود تهی می شود و از سوی دیگر، میدان را برای کسانی باز می کند که میان ظرفیت و توانایی آنان با اندازه مسوولیتی که بر عهده گرفته اند، فاصله ای نگران کننده وجود دارد. در سیاست، حذف همیشه با یک تصمیم رسمی و آشکار آغاز نمی شود. گاهی سازوکارهای انتخاب و انتصاب، فضای رسانه ای و نحوه توزیع فرصت ها چنان …
