جمعه گذشته، در بیمارستان پاستور نو، با جمعی از دوستان و بزرگان فرهنگ به دیدار روانشاد استاد حسین خواجه امیری، ایرج، رفتیم. هنوز چند روزی از آن دیدار نگذشته بود که خبر رسید صدای یکی از ماندگارترین خوانندگان تاریخ موسیقی ایران خاموش شده است. ایرج بیش از هفت دهه با صدای گرم، پرتوان و کم نظیر خود با زندگی و خاطرات چند نسل از ایرانیان همراه بود. بیش از دو هزار آواز، تصنیف و ترانه از خود به یادگار گذاشت و در برنامه ماندگار گل ها و در همراهی با استادان بزرگ موسیقی ایران، بخشی از تاریخ آواز این سرزمین را رقم زد. اما ایرج فقط یک خواننده نبود؛ بخشی از حافظه فرهنگی ایران بود. شاید از همین رو بود که زنده یاد استاد محمدرضا شجریان، با آن همه جایگاه و اعتبار، از او با تعبیر ماندگار پهلوان آواز ایران یاد کرد. کوچ ایرج، در کنار اندوه فقدان یک هنرمند بزرگ، فرصتی برای تأمل درباره یک پرسش مهم نیز هست: با …
