سال ۱۴۰۴ برای ایران سالی سرنوشت ساز بود. مجموعه ای از رخدادهای امنیتی، اجتماعی و سیاسی، از جمله دو جنگ تحمیلی و حوادث دی ماه، ظرفیت ها و کاستی های بسیاری از نهادهای کشور را آشکار کرد و ضرورت بازاندیشی در کارکرد آنها را بیش از پیش نمایان ساخت. دانشگاه نیز از این قاعده مستثنی نیست. اگرچه در اسناد بالادستی، دانشگاه نهادی برای تربیت سرمایه انسانی، تولید دانش و پرورش مدیران آینده تعریف شده است، اما تجربه سال ۱۴۰۴ نشان داد که نقش آن را نمی توان به آموزش تخصصی و پژوهش علمی تقلیل داد. اگرچه دانشگاه ایران طی دهه های گذشته در تشخیص مسائل کشور و تولید دانش تخصصی پیشرفت های قابل توجهی داشته، اما در ایفای یکی از مهم ترین کارکردهای اجتماعی خود، یعنی تقویت سرنوشت مشترک ملی، همچنان با کاستی های جدی مواجه است. از این منظر، بازسازی ایران در دوران پس از جنگ تحمیلی صرفا به بازسازی زیرساخت ها محدود نمی شود، بلکه …
