با افزایش نگرانی های روز افزون مردم از بالا گرفتن آتش جنگ و تسری آن به شهرها و همزمان افزایش افسار گسیخته قیمت کالاهای اساسی و دشوار شدن تامین معیشت و گذران امور زندگی، به موازات گسترش سایه ترس و نگرانی از آینده که نه تنها کسب و کارهای خصوصی، امور آموزشی، تجارت، تولید، پیگیری امور درمانی، ازدواج، ساخت و ساز و ... متحمل خسارت و افت کیفیت می شوند، بلکه روابط دوستانه و خویشاوندی با دوستان و آشنایان هم از این تبعات بی نصیب نمی ماند و چه بسا در برخی کلانشهرهای پرهزینه ای چون تهران تا قطع ارتباط فیزیکی و تعاملات صمیمی حضوری پیش می رود. در چنین شرایط و اوضاع ناپایداری سوال اینجاست که سرپرستان خانواده چگونه می توانند برای حفظ سلامت روحی و روانی شان و افزایش تاب آوری در برابر ناملایمات و سختی های ناشی از شرایط نامتعین و ناپایدار جنگی، در حد مقدور روابط و تعاملات با دوستان و خویشاوندیشان را حفظ کنند …
