فراخوان همایش سینمای مقاومت منتشر شد | مجموعه رسانه ای صبا

آیین گشایش موزه عروسکی ماریونت تالار فردوسی با همت بنیاد رودکی و مشارکت گروه تئاتر عروسکی آران به سرپرستی بهروز غریب‌پور دیروز برگزار شد. موزه ماریونت مجموعه‌ای نزدیک به ۸۰۰ عروسک ماریونت متعلق به اپراهای عروسکی گروه آران از سال ۱۳۸۳ تاکنون را در بر خواهد گرفت؛ مجموعه‌ای که بخشی از روند شکل‌گیری و تداوم اپرای عروسکی در ایران را روایت خواهد کرد. این موزه مجموعه‌ای از عروسک‌ها و عناصر نمایشی آثاری را در خود جای داده است که با بهره‌گیری از ادبیات، تاریخ و اسطوره‌های ایرانی و در پیوند میان نمایش، موسیقی و اپرا شکل گرفته‌اند و طی بیش از دو دهه، بخشی از جریان تئاتر عروسکی معاصر ایران را رقم زده‌اند.

برخلاف تصورات رایج که توسعه را در گرو گسست کامل از مذهب می‌دانند، مشاهدات میرزا صالح شیرازی از انگلستانِ قرن نوزدهم، دریچه‌ای نو به سوی پیوند سنت و مدرنیته می‌گشاید. این گزیده از کتاب «عشق غریبه‌ها»، روایتگر نگاهی است که در آن «مذهب و صنعت» در بستر تاریخیِ توسعه غرب، نه دو نیروی متخاصم، بلکه بازوهای هم‌افزا برای پیشبرد آگاهی جمعی به شمار می‌رفتند.

آرمان امروز : در میان داستان‌هایی که مرز خیال و واقعیت را به بازی می‌گیرند، گاهی یک روایت ساده می‌تواند به پرسش‌هایی عمیق درباره تنهایی، عشق و نیاز انسان به دیده‌شدن برسد. «عاشق مترسک» نوشته فیلیس هستینگز، داستان دختری روستایی به نام اگنس است که در مزرعه‌ای دورافتاده و در کنار پدری خشن زندگی می‌کند؛ [ ]

«در بازخوانی کتاب «عشق غریبه‌ها» اثر نایل گرین، این پرسش بنیادین مطرح می‌شود که چرا مدرنیته در ایران، نه از مسیر مباحث نظری، بلکه از دلِ بحران‌های نظامی متولد شد؟ حسین سخنور در این یادداشت، چرایی اعزام نخستین محصلان ایرانی به انگلستان توسط عباس میرزا را نه یک سفر علمی ساده، بلکه واکنشی اضطراری به ناکارآمدی ساختار دفاعی سنتی در برابر ارتش روسیه تزاری تحلیل می‌کند. در ادامه، برشی از این نوشتار را که در روزنامه ایران منتشر شده از نظر می‌گذرانید.»

وقتی چراغ‌های سالن «ساله گرانده» در لیدوی ونیز، پس از تماشای آخرین پلان فیلم «زن ناشناس» (Woman Unknown) روشن شد، سکوتی توأم با شگفت زدگی، پیش از توفان تشویق‌های ایستاده حاکم شد؛ واکنشی که خبر از تصاحب احتمالی معتبرترین جایزه از قدیمی‌ترین فستیوال سینمایی جهان می‌داد. ساعاتی بعد، زمانی که هیات داوران به ریاست مگی جیلنهال، شیر طلایی ونیز 2026 را به «می الطوخی» اهدا کرد، گمانه‌زنی‌ها به حقیقت پیوست و سینمای اروپای شمالی پیروزی زنی را جشن گرفت که توانسته است درامی تکان‌دهنده، مینی‌مالیستی و به‌شدت کوبنده از دل ویرانه‌های روانی اروپای پساجنگ بیرون بکشد.

«زنه هم از ماشین پیاده شد، یه سیگاری روشن کرد. خوب‌ خوب رویش به ما نبود، اما دلم هری ریخت. گمونم عفت بود؛ همون آبجی نانجیب ما. گفتم: خود خیر ندیده‌شه!»