ضرورت رعایت اخلاق وحدت - همدلی

مسعود نادری

این روزها «وحدت» به یکی از پرتکرارترین واژه‌های ادبیات سیاسی و اجتماعی کشور تبدیل شده است. کمتر مسئولی، رسانه‌ای یا فعال سیاسی را می‌توان یافت که خود را مخالف وحدت بداند. همه از ضرورت همدلی سخن می‌گویند؛ اما پرسش اساسی این است که اگر همه مدافع وحدت‌اند، این همه نفرت، تهمت، برچسب و تخریب از کجا می‌آید؟ کافی است چند دقیقه‌ای در فضای مجازی، کانال‌های خبری یا حتی برخی رسانه‌های رسمی و تریبون‌ها گردش کنیم.

به جای گفت‌وگوی منطقی، با انبوهی از اتهام‌زنی، تحقیر و تخریب شخصیت روبه‌رو می‌شویم. مخالف، به جای آنکه صاحب نظری متفاوت باشد، «خائن»، «نفوذی»، «بی‌دین»، «ضدانقلاب» یا «بی‌بصیرت» معرفی می‌شود. گویی در فرهنگ سیاسی ما، فاصله میان «اختلاف نظر» تا «خیانت» تنها یک گام است. این شیوه، بزرگ‌ترین دشمن وحدت است.

وحدت با حذف مخالفان، خاموش کردن صداهای متفاوت یا نسبت دادن انگیزه‌های ناپاک به منتقدان شکل نمی‌گیرد. وحدت زمانی معنا پیدا می‌کند که افراد با وجود اختلاف دیدگاه، یکدیگر را دلسوز کشور بدانند، مگر آنکه خلافش با دلیل و حکم مرجع صالح اثبات شده باشد. …