مونا ربیعیان خبرنگار
بافت تاریخی استرآباد، حافظه زنده گرگان و یکی از مهمترین یادگارهای تاریخی شمال ایران، حالا در نقطهای ایستاده که هر تصمیم درباره آن فقط یک تصمیم اقتصادی نیست؛ تصمیمی درباره هویت یک شهر و بخشی از حافظه تاریخی ایران است. خبر مذاکره برای تملک حدود ۵۰ هکتار از هسته مرکزی بافت تاریخی گرگان از سوی مجموعه وابسته به بابک زنجانی، آن هم در محدودهای که خانههای تاریخی، بازار، مسجد و گذرهای قدیمی را در خود جای داده، به اندازه کافی حساسیتبرانگیز است.
بر اساس گزارشهای منتشرشده، این طرح هنوز در مرحله مذاکره و بررسی است و قرارداد نهایی نشده؛ با این حال، اصل ورود یک سرمایهگذار بزرگ به هسته تاریخی استرآباد، پرسشهای جدی درباره آینده این میراث ایجاد کرده است. اما آتش، پرسشها را جدیتر کرد در همین فضای پرابهام، خبر آتشسوزی در بافت تاریخی گرگان منتشر شد. همزمانی این حادثه با خبرهای مربوط به تملک و سرمایهگذاری، طبیعی است که افکار عمومی را حساس کند؛ اما از همزمانی نمیتوان نتیجه گرفت که آتشسوزی عمدی بوده یا ارتباطی با موضوع تملک داشته است.
برای چنین ادعایی، باید گزارش رسمی آتشنشانی، پلیس، کارشناسان حریق و مراجع قضایی منتشر شود. با این حال، حتی اگر هیچ ارتباطی میان این دو رویداد وجود نداشته باشد، یک واقعیت همچنان پابرجاست: میراث تاریخی ایران نباید آنقدر بیپناه باشد که هر حادثهای، شائبه نابودی یا تغییر کاربری آن را در افکار عمومی ایجاد کند. استرآباد یک زمین خالی برای اجرای پروژههای اقتصادی نیست.
بافت تاریخی گرگان شبکهای بههمپیوسته از خانهها، بازار، مسجد، مدرسه، تکیه، آبانبار، قنات و گذرهای تاریخی است و ارزش آن فقط در تکتک ساختمانها خلاصه نمیشود. سرمایهگذاری، بله؛ میراثفروشی، هرگز هیچکس نمیتواند با توسعه …
