علی بدیع روزنامه نگار مستقل
جنگ ایران و عراق که شروع شد بهخاطر شرایط کشور و مقابله با کل بلوک شرق و غرب، در همان روزهای اول خوزستان محاصره و سپس خرمشهر سقوط کرد، بسیاری از شهرها که در محدوه جنگی بودند از خانوادهها تخلیه شدند، در اهواز که مرکز فرماندهی جنگ بود شاید ( قریب به یقین ) من و خواهر کوچکم تنها کودکانی بودیم که بخاطر مسئولیت پدر و مادر، در شهر حضور داشتیم. منزل ما شبها پایگاهی شده بود برای اقوام و دوستان، چه آنها که در جبهه بودند و گاهی به پشت خط مقدم میآمدند و چه آنها که بهخاطر شرایط کاری در اهواز و خوزستان بودند و خانواده های خود را به خارج استان فرستاده بودند. و چه شبهای خوبی بود، دوره همیهای خاص آن دوران که برای همیشه در ذهنم حک شده است.
در یکی از همان شبها در ماههای اول جنگ، با صدای ناله نامفهومی از خواب بیدار شدم، منزل آن موقع ما، بزرگ و ویلایی بود، پس از بیدار کردن پدرم، با او به اتاقی که صدا از آن میآمد رفتیم و چراغ را روشن کردیم، مهمان عزیزمان بود که در حال خواندن نماز شب و راز و نیاز با معبود و محبوبش، گریه میکرد، او که بعدها شهید و مفقود الاثر شد، غلامرضا رهبر بود، خبرنگاری از جنس مردم، از جنس عشق و صداقت .
غلامرضا خبرنگار رادیو و تلویزیون ملی آبادان، پسر عمه پدرم بود؛ جوانی بسیار خوش سیما و زیبا که هر کسی را مجذوب خود میکرد. او فرزند عبدالحسین رهبر از کارکنان تلویزیون ملی آبادان، شرکت ملی نفت و همچنین از خبرنگاران بسیار چیره دست و بینالمللی بود که در سال ۵۸ توسط افراد کوردل و تهی از انسانیت و شرف، ناجوانمردانه ترور شد!
غلامرضا از روز اول جنگ تا زمان شهادت که در عملیات کربلای ۴ در سال ۱۳۶۵ بود، خود را وقف جبهههای جنگ برای اطلاعرسانی صادقانه به مردم کرد، هنوز صدای دلنشین او نه تنها برای رزمندهها بلکه برای تمام مردم آن دوره خاطره انگیز است، شهید رهبر خبرنگاری بود که اخلاق حرفهای رسانه را به بهترین شکل ممکن به منصه ظهور رساند، خبرنگار یعنی صداقت واقعی در کلام و قلم برای مخاطب که همان مردم است و غلامرضا ذرهای از این رسالت خود پا پس نکشید و با شهادت در حین وظیفه خبرنگاری ابدی شد، و امروز روز خبرنگار است، و وقتی خبرنگارانی مانند شهید رهبر را با بعضی از به اصطلاح خبرنگاران این روزها قیاس میکنم، از عنوان کردن خبرنگار بر آنها احساس شرم میکنم، خبرنگاری که برای مردم، همراه و صادق با مردم مانند شهید رهبر باشد، قطعا جاودانه خواهد شد و باید به شرف و عزت و آزادگی او غبطه خورد و روز خبرنگار را به او تبریک گفت: روزت مبارک خبرنگار مردمی
