امین ربیعیان فعال رسانه
امنیت، مهمترین حقی است که هر شهروند از مسئولان انتظار دارد. ماهیت امنیت هم بیش از هر چیز نرمافزاریست نه سختافزاری به این معنا که امنیت از اساس حسیست که نه با آمارها شکل میگیرد و نه با تعداد خودروهای گشت و ایستهای بازرسی؛ بلکه در آن لحظهای سنجیده میشود که یک شهروند در شرایط خطر قرار میگیرد و دست یاری به سوی نهادهای مسئول دراز میکند.
اینکه این نهادها در لحظهی خطر چگونه پاسخ میدهند تقریب مناسبی از احساس امنیت را به دست میدهد. بگذارید موضوع را با یک روایت پیش ببریم. چند شب پیش، چند نفر وارد حیاط منزل یکی از شهروندان شدند. با شنیدن صدای خودروی صاحبخانه، محل را ترک کردند و هنگام خروج خود را «مأمور» معرفی کردند.
خوشبختانه موفق به ورود به داخل منزل نشده بودند و حادثه به سرقت یا خسارت جانی و مالی منجر نشد. با این حال، اضطراب و احساس ناامنی که برای اعضای خانواده ایجاد شد، چیزی نیست که به این سادگی از بین برود. این موضوع چنان که تجربه همنشان داده، برای سالها در ذهن اعضای این خانواده حک خواهد شد. مطابق روال مرسوم در هر حادثهای که برای شهروندان در این مواقع طی میشکد، در همان دقایق نخست با ۱۱۰ تماس گرفته شد، اما بنا بر گفته افراد حاضر، رسیدن مأموران حدود ۴۵ دقیقه زمان برد.
ممکن است این تأخیر دلایل مختلفی مانند حجم مأموریتها، فاصله محل یا محدودیت نیروها داشته باشد، اما از نگاه شهروندی که در آن لحظه با نگرانی از امنیت خانه و خانواده خود …
