صفحه سیاست-
علی نصیریان ـ بازیگر پیشکسوت تئاتر و سینمای ایران ـ مهمان برنامه «همکلام» شد و در گفتوگویی مفصل و صمیمانه، با جزئیات کامل از مسیر پرپیچوخم زندگیاش سخن گفت؛ از کودکی در کوچهپسکوچههای تهران قدیم و تماشای تعزیه و معرکهگیری تا همکاری با بزرگانی چون داریوش مهرجویی، عزتالله انتظامی و ناصر تقوایی. او در این گفتوگو که از یکی از پلتفرمهای آنلاین پخش شد، نهتنها از تأثیر غیرمستقیم خانواده و روشنفکران همدورهاش سخن گفت، بلکه با نگاهی نقادانه به وضعیت امروز سینما و تئاتر ایران، از کاهش وسواس در تولیدات هنری، مانعتراشی نهادها و اجاره دادن سالنهای دولتی گلایه و تأکید کرد که بازیگری پس از کار معدن، سختترین حرفه جهان است.
این گزارش، مشروح کامل تمام صحبتهای این هنرمند نامآشناست: کودکی و خانواده؛ نقش مادر و پدر در شکلگیری علاقه
علی نصیریان در پاسخ به سوالی درباره تأثیر پدر و مادر در علاقهمندیاش به ادبیات و ادبیات نمایشی، گفت: من فکر میکنم که یک همچین چیزی از سوی خانواده نبوده است. پدر و مادر من ارتباطی با کار من نداشتند و هیچ نوع تشویقی از من نکردند.
او افزود: تنها چیزی که یادم هست؛ من صدای خوبی داشتم، مادرم هم خیلی خوب ضرب میگرفت و خیلی خوب دایره میزد و من میخواندم. آن موقع تازه رادیو آمده بود و چند سالی بود که مرتضی احمدی و حمید قنبری تصنیفهای پیشپردهای میخواندند. من با ضرب دایره مادرم آن تصنیفها را به صورت آواز میخواندم. البته این تصنیفها به قیمت یک قِران در لالهزار فروخته میشد که من میخریدم، حفظ میکردم و با ضرب دایره میخواندم.
نصیریان درباره پدرش گفت: پدرم آدم باسوادی نبود، اما یک سوادکی و یک جنگ شعر داشت. بعضی شعرها را از این طرف و آن طرف میگرفت و گاهی خودش چیزهایی سرهم میکرد. اما از لحاظ ادبی و هنری به من کمک نکرد. چیزی که برای من مهم بود، این بود که پدر و مادرم مانع کار من نشدند. این خودش خیلی مهم بود. اولین جرقههای علاقه به نمایش؛ تعزیه، تختهحوضی و معرکهگیری
نصیریان با اشاره به ریشههای اولیه علاقهاش به بازیگری گفت: من وقتی دنبال کار نمایش را گرفتم، به دلیل علاقهای بود که با دیدن تعزیه، تختهحوضی و معرکهگیری پیدا کردم، …
