صفحه سیاست-
هفته دولت، فرصتی برای مرور کارنامه خدمت است؛ اما امسال، این مرور با یاد کسانی گره خورده که خدمت را تا آخرین منزل ادامه دادند. شهیدان سید اسماعیل خطیب و امیر سرتیپ عزیز نصیرزاده، دو عضو هیأت دولت بودند که در جنگ رمضان جان خود را در راه دفاع از ایران نثار کردند. یاد آنان، بیش از هر چیز، ما را به تأمل درباره معنای خدمت، اختلافنظر و احترام فرامیخواند. سیاست، عرصه تفاوت نگاههاست. هیچ دولتی را نمیتوان یافت که در آن همه افراد درباره همه موضوعات یکسان بیندیشند. تصمیمگیری برای مسائل پیچیده کشور، حاصل گفتوگو، استدلال، نقد و گاه اختلافنظر است. اگر چنین نباشد، اساساً تصمیمسازی جمعی معنای خود را از دست میدهد.
من نیز مانند بسیاری از همکارانم، در مقاطعی با شهیدان سید اسماعیل خطیب و امیر سرتیپ عزیز نصیرزاده درباره برخی مسائل نگاههای متفاوتی داشتم. این اختلافها نه پنهانکردنی است و نه غیرطبیعی. آنان مسئولیتهای سنگینی بر عهده داشتند و هر کدام از منظر مأموریت، تجربه و مسئولیت خود به مسائل کشور مینگریستند.
با این همه، آنچه از این دو شهید در ذهن من مانده، تنها گفتوگوها و اختلافنظرهای کاری نیست. شهید خطیب در مسیر مسئولیت، همواره همراه دولت بود؛ آرام، مسئولیتپذیر و حاضر در روزهایی که تصمیمگیری آسان نبود. شهید نصیرزاده نیز سالهای طولانی از عمر خود را در مسیر دفاع از کشور گذراند و تا آخرین لحظه در جایگاه مسئولیت باقی ماند. جنگ رمضان، همه این تفاوتها را در برابر حقیقتی بزرگتر قرار داد.
از روزی که خبر شهادت این دو عضو هیأت دولت منتشر شد، بارها به این فکر کردهام که انسانها را با چه معیاری باید به یاد آورد. آیا باید آنان را تنها با تصمیمهایی که گرفتهاند، مواضعی که داشتهاند یا اختلافهایی که با دیگران پیدا کردهاند، سنجید؟ یا لحظههایی وجود دارد که همه اینها در برابر …
