صفحه سیاست-
نشریه «ریسپانسیبل استیتکرافت/کشورداری مسئولانه» به عنوان بازوی رسانهای اندیشکده کوئینسی، گزارش خود را با اشاره به آنچه فروپاشی یادداشت تفاهم میان واشنگتن و تهران خوانده است، آغاز میکند: آمریکا و ایران در هفتههایی که از فروپاشی یادداشتتفاهم بین دو کشور میگذرد، از این فرصت برای تقویت مواضع خود در صورت ازسرگیری مذاکرات بهره بردهاند. این رویکرد برای آمریکا تا حد زیادی در قالب تهدیدهای علنی شخص دونالد ترامپ، رئیس جمهوری این کشور و ادعای وی مبنی بر احتمال انجام حملات گستردهتر علیه اهداف راهبردی ایران پیگیری شده است. در سوی مقابل، راهبرد ایران آشناست: «حصول اطمینان از به حداقل رساندن تردد دریایی از تنگه هرمز.»
گرچه هنوز توافق نهایی حاصل نشده، قطع به یقین ایران نسبت به پیش از آغاز جنگ در فوریه، از قدرت نفوذ بیشتری در کنترل تردد کشتیها در تنگه هرمز برخوردار خواهد بود.بهرغم ادعای مکرر ترامپ مبنی بر درخواست تهران برای دستیابی به توافق، مقامهای ایرانی تاکید کردهاند که هیچ مذاکرهای با آمریکا در جریان نیست. با این حال، به نظر میرسد هر دو طرف در یک مورد اتفاق نظر دارند: «تنگه هرمز محور هر گونه توافق احتمالی خواهد بود؛ آبراهی راهبردی که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نشان داده هر زمان که بخواهد، قادر به بستن آن است.»
تاکنون طرحهای مختلفی برای مدیریت شرایط در تنگه هرمز میان ایران و عمان به عنوان دو کشوری که در دو سوی این گلوگاه حیاتی واقع شدهاند، مطرح شده است. گرچه هنوز توافق نهایی حاصل نشده، قطع به یقین ایران نسبت به پیش از آغاز جنگ در فوریه، از قدرت نفوذ بیشتری در کنترل تردد کشتیها در تنگه هرمز برخوردار خواهد بود.
هماکنون پرسشی که مطرح میشود، این است که آیا هرگونه توافقی میان تهران و مسقط، شامل دریافت عوارض یا حق عبور هم خواهد شد یا نه. دولت ترامپ با هرگونه سازوکار دریافت عوارض بهشدت مخالف است، زیرا چنین سازوکاری با سیاست (شکستخورده) فشار حداکثری علیه تهران منافات دارد و به باور نگارنده، در عین حال، «بهطور آشکار مهر تاییدی است بر این واقعیت که جنگ ترامپ یک اشتباه راهبردی بوده است.»
مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، در ماه جولای با اشاره به تنگه هرمز، مدعی شد که «هیچ کشوری مالک این آبراه نیست و هیچ کشوری حق ندارد …
