صفحه سیاست-
تصویر یک جنگنده که در ارتفاعی بسیار پایین از سطح زمین عبور میکند، در نگاه نخست ممکن است تنها یک نمایش مهارت خلبانی به نظر برسد؛ اما پشت این تصویر چندثانیهای، مجموعهای از ملاحظات فنی، عملیاتی و انسانی قرار دارد. پروازی که در ارتفاع بالا ممکن است فرصت بیشتری برای اصلاح خطا در اختیار خلبان قرار دهد، در نزدیکی سطح زمین به تصمیمگیری سریع و کنترل دقیق هواگرد وابسته است و کوچکترین اشتباه میتواند به حادثه منجر شود.
اهمیت این تصاویر زمانی بیشتر میشود که در کنار روایتهای تازه از مأموریت جنگندههای سوخو-۲۴ نیروی هوایی ارتش در جریان جنگ ۴۰ روزه قرار گیرد؛ مأموریتی که بنا بر اظهارات معاون هماهنگکننده نیروی هوایی ارتش، با هدف قرار دادن پایگاه العدید قطر، بهعنوان یکی از مراکز مهم فرماندهی آمریکا در منطقه، طراحی شده بود و خلبانان برای عبور از محیط پدافندی مسیر، ناچار به پرواز در ارتفاع بسیار پایین بودند. NOE؛ فقط پرواز پایین نیست
اصطلاح Nap-of-the-Earth یا NOE به نوعی پرواز در ارتفاع بسیار پایین و نزدیک به عوارض طبیعی زمین اشاره دارد. منطق این تاکتیک بر استفاده از محدودیت خط دید سامانههای راداری و پوشش عوارض زمین استوار است.
رادارهای زمینی برای کشف و رهگیری اهداف به خط دید نیاز دارند. بنابراین، هرچه ارتفاع هواگرد بیشتر باشد، امکان کشف آن از فاصله دورتر افزایش پیدا میکند. کاهش ارتفاع میتواند در برخی شرایط باعث شود عوارض طبیعی زمین بخشی از این خط دید را مسدود کنند و زمان کشف یا کیفیت رهگیری هدف کاهش یابد.
با این حال، NOE به معنای «رادارگریز شدن» هواگرد نیست. جنگنده همچنان ممکن است توسط رادار، سامانههای هوابرد، دیدهبانی یا دیگر تجهیزات شناسایی کشف شود. هدف اصلی، ایجاد دشواری بیشتر برای شبکه پدافندی و مهمتر از آن، کاهش زمان در اختیار مدافع برای واکنش مؤثر است. چند ثانیهای که میتواند معادله نبرد را تغییر دهد
در نبرد هوایی مدرن، فاصله زمانی میان کشف هدف تا درگیری اهمیت زیادی دارد. پس از کشف یک هواگرد، شبکه پدافندی باید هدف را شناسایی و طبقهبندی کند، مسیر آن را تشکیل دهد، اطلاعات را در اختیار واحد درگیرشونده قرار دهد و در نهایت اقدام مناسب را انجام دهد.
پرواز در ارتفاع بسیار پایین میتواند بخشی از این زنجیره …
