صفحه سیاست-
گزارش یک رسانه خبری آمریکایی درباره وضعیت لجستیکی ناو هواپیمابر «یواساس آبراهام لینکلن»، بار دیگر اهمیت زیرساختهای پشتیبانی آمریکا در منطقه را برجسته کرده است. بر اساس این گزارش، آسیب واردشده به مرکز اصلی لجستیک نیروی دریایی آمریکا در بحرین در جریان جنگ، مسیر تأمین این ناو را با اختلال جدی مواجه کرده و واشنگتن را ناچار کرده است برای پشتیبانی از ناو، به مسیر دورتر دیهگو گارسیا تکیه کند.
اهمیت این موضوع در آن است که در جنگهای مدرن، قدرت یک ناو هواپیمابر صرفاً به تعداد جنگندهها، موشکها یا توان رزمی آن محدود نمیشود. یک ناو بزرگ برای ادامه حضور طولانیمدت در دریا به شبکهای گسترده از سوخت، قطعات یدکی، تجهیزات، مواد غذایی و پشتیبانی فنی وابسته است. هرگونه اختلال در این زنجیره میتواند به تدریج از یک مشکل لجستیکی به یک محدودیت عملیاتی تبدیل شود.
بر اساس گزارش منتشرشده، با از بین رفتن یا آسیب دیدن مرکز لجستیکی آمریکا در بحرین، مسیر تأمین مجدد آبراهام لینکلن به دیهگو گارسیا منتقل شده؛ مسیری که حدود ۳۵۴۰ کیلومتر با منطقه عملیاتی فاصله دارد. افزایش چنین فاصلهای به معنای افزایش زمان، هزینه و پیچیدگی عملیات پشتیبانی است و میتواند انعطافپذیری ناوگان آمریکا را کاهش دهد. مسئلهای فراتر از یک پایگاه
این گزارش همچنین مدعی شده است که مقامهای ارشد آمریکایی تلاش کردهاند ابعاد واقعی خسارتهای واردشده به زیرساختهای نظامی آمریکا را کماهمیت جلوه دهند. در همین چارچوب، ادعاهایی درباره پنهان ماندن بخشی از خسارتها از افکار عمومی آمریکا مطرح شده است.
با این حال، فارغ از صحت یا میزان دقیق این ادعاها، اصل ماجرا یک پرسش راهبردی را مطرح میکند: آیا شبکه پایگاههای آمریکا در منطقه به اندازهای پراکنده و مقاوم است که در صورت هدف قرار گرفتن یکی از گرههای اصلی لجستیکی، بتواند بدون اختلال جدی به فعالیت خود ادامه دهد؟
بحرین برای حضور دریایی آمریکا در خلیج فارس از اهمیت ویژهای برخوردار است و آسیب به زیرساختهای پشتیبانی در این کشور میتواند اثر آنی و زنجیرهای بر عملیات دریایی واشنگتن داشته باشد. در چنین شرایطی، حتی اگر ناو هواپیمابر از نظر رزمی آسیب ندیده باشد، محدود شدن دسترسی آن به پشتیبانی میتواند مدت ماندگاری و سطح آمادگی عملیاتی …
