صفحه سیاست-
در نظم جدید امنیتی جهان، جنگها دیگر محدود به مرزهای جغرافیایی نیستند. جنگ روسیه و اوکراین، بحران ایران و آمریکا و رقابت قدرتهای بزرگ به تدریج در قالب یک شبکه بههمپیوسته عمل میکنند؛ شبکهای که در آن هر اقدام در یک جبهه میتواند پیامدهایی در جبههای دیگر ایجاد کند. جنگهای شبکهای؛ پایان الگوی کلاسیک منازعات
تحلیلگران معتقدند برای فهم جایگاه اوکراین در معادله ایران و آمریکا باید از نگاه سنتی «دو کشور، یک جنگ» فاصله گرفت. امروز بسیاری از بحرانهای بینالمللی در قالب جنگهای شبکهای و چندلایه شکل میگیرند؛ جایی که بازیگران بدون ورود رسمی به میدان نبرد، از طریق فشارهای اطلاعاتی، سایبری، اقتصادی و عملیات محدود نظامی درگیر میشوند.
در این چارچوب، سه مؤلفه اهمیت ویژهای دارد؛ نخست «سرریز منازعات» که موجب میشود جنگ روسیه و اوکراین بر پرونده ایران اثر بگذارد و بالعکس. دوم «جنگ نیابتی معکوس» که طی آن اوکراین از یک دریافتکننده صرف حمایتهای غرب، به شریک امنیتی و صادرکننده تجربیات نظامی برای متحدان آمریکا تبدیل شده است. سوم نیز «همپیوندی میدانی» است؛ جایی که یک عملیات در دریای خزر یا خلیج فارس میتواند بخشی از راهبرد گستردهتر ناتو برای مهار روسیه و ایران تلقی شود. حمله به منافع ایران؛ آغاز یک تقابل محدود؟
در روزهای اخیر، گزارشهایی درباره حمله اوکراین به یک شناور مرتبط با حملونقل تجهیزات ایرانی در دریای خزر منتشر شد؛ رخدادی که اگرچه به معنای آغاز جنگ مستقیم میان تهران و کییف نیست، اما نشان میدهد دامنه جنگ اوکراین از مرزهای این کشور فراتر رفته و به مسیرهای لجستیکی مرتبط با روسیه نیز کشیده شده است.
از منظر راهبردی، چنین اقداماتی بیش از آنکه اعلام جنگ علیه ایران باشد، بخشی از تلاش اوکراین برای تضعیف زنجیره پشتیبانی نظامی روسیه محسوب میشود؛ موضوعی که میتواند در آینده زمینه افزایش تنش میان تهران و کییف را فراهم کند. همگرایی تاکتیکی اوکراین با راهبرد آمریکا
همزمان با تحولات میدانی، تحرکات دیپلماتیک نیز از نزدیکتر شدن مواضع واشنگتن و کییف حکایت دارد. گفتوگوهای اخیر مقامهای آمریکایی و اوکراینی درباره تشدید فشارهای اقتصادی علیه روسیه و ایران، بیانگر آن است که کییف، افزایش فشار بر تهران را در راستای منافع امنیتی …
