صفحه سیاست-
غلامرضا ظریفیان، معاون وزیر علوم دولت اصلاحات، با نقد رویکرد مخالفان مذاکره، معتقد است مخالفت با گفتوگو، زمانی میتواند بهعنوان یک راهبرد قابل دفاع مطرح شود که برای آن نقشهراهی عملی، قابل سنجش و دارای چشمانداز مشخص ارائه شود؛ در غیر این صورت، مخالفت با مذاکره بیش از آنکه یک استراتژی ملی باشد، صرفاً یک موضعگیری سیاسی خواهد بود. دیپلماسی؛ ابزار مدیریت بحران یا نشانه عقبنشینی؟
به باور این استاد سابق دانشگاه تهران، کشور همچنان در شرایطی قرار دارد که تهدید نظامی، تحریمهای اقتصادی و احتمال درگیری دوباره، بخشی از واقعیتهای محیط امنیتی آن را تشکیل میدهد. از این منظر، ادامه وضعیت «نه جنگ، نه صلح» بیش از هر چیز به فرسایش منابع ملی، کاهش توان اقتصادی و افزایش فشار بر معیشت مردم منجر خواهد شد.
ظریفیان معتقد است در چنین شرایطی، جریانهایی که خواهان کنار گذاشتن مسیر مذاکره هستند، باید توضیح دهند که چگونه میتوان بدون استفاده از این ابزار، تحریمها را کاهش داد، سرمایهگذاری را افزایش داد و کشور را از چرخه فرسایشی تنش خارج کرد. مخالفت با مذاکره؛ راهبرد یا موضع سیاسی؟ …
