صفحه سیاست-
شبکه سیانان به نقل از مقامهای نیروی دریایی آمریکا گزارش داده است که ناو هواپیمابر «تئودور روزولت» طی هفتههای آینده راهی منطقه خواهد شد و قرار است حداقل هفت ماه در خاورمیانه مستقر باشد.
بر اساس این گزارش، حدود ۵ هزار نفر از خدمه این ناو در این مأموریت حضور خواهند داشت؛ مأموریتی که طولانیبودن آن نشان میدهد واشنگتن صرفاً به دنبال یک اعزام کوتاهمدت نیست و قصد دارد ظرفیت عملیاتی ناوهای هواپیمابر خود را در غرب آسیا حفظ کند.
این جابهجایی در شرایطی انجام میشود که «آبراهام لینکلن» پس از نزدیک به ۹ ماه مأموریت، در مسیر بازگشت به آمریکا قرار گرفته است؛ مأموریتی که بخش قابل توجهی از آن به پشتیبانی از عملیات نظامی علیه ایران اختصاص داشت. بحران در آبراهام لینکلن؛ هزینه پنهان مأموریت طولانی
اهمیت اعزام تئودور روزولت زمانی بیشتر میشود که گزارشهای منتشرشده درباره وضعیت داخلی آبراهام لینکلن را در کنار آن قرار دهیم.
در ماههای اخیر، گزارشهایی درباره مشکلات معیشتی و لجستیکی، کمبود برخی اقلام، اختلال در سیستم لولهکشی و تأمین آب آشامیدنی و همچنین فشارهای روانی بر خدمه این ناو منتشر شده است. حتی گزارشهایی درباره تلاش برای خودکشی در میان برخی ملوانان نیز مطرح شده که تصویری متفاوت از توانایی ناوگان آمریکا برای حفظ مأموریتهای طولانیمدت ارائه میدهد.
در واقع، مسئله تنها فرسودگی یک شناور نیست؛ بلکه تداوم مأموریتهای طولانی میتواند فشار قابل توجهی بر نیروی انسانی و پشتیبانی لجستیکی ارتش آمریکا وارد کند. چرا آمریکا همچنان بر ناوهای هواپیمابر تکیه دارد؟
استقرار تئودور روزولت را نمیتوان صرفاً یک جابهجایی عادی در برنامه ناوگان آمریکا دانست. ناوهای هواپیمابر همچنان یکی از مهمترین ابزارهای واشنگتن برای نمایش قدرت و حفظ قابلیت عملیات هوایی در مناطق دور از خاک آمریکا محسوب میشوند.
در شرایطی که غرب آسیا با تنشهای امنیتی و نظامی متعددی روبهرو است، حضور یک ناو هواپیمابر همراه با هزاران نیروی نظامی، برای آمریکا امکان واکنش سریع، پشتیبانی هوایی و تقویت بازدارندگی را فراهم میکند.
از این منظر، خروج لینکلن الزاماً به معنای کاهش حضور آمریکا در منطقه نیست؛ بلکه اعزام تئودور روزولت نشان میدهد واشنگتن در پی تداوم …
