صفحه سیاست-
ساختن فیلم درباره پیامبر اسلام، از همان ابتدا یک مسئله معمول سینمایی نبوده است. فیلمساز نه فقط با دشواری بازسازی یک دوره تاریخی روبهروست، بلکه باید درباره شخصیتی تصمیم بگیرد که برای بیش از یک میلیارد مسلمان، شخصیتی مقدس و فراتر از قهرمانان معمول تاریخی است. بنابراین پرسش فقط این نیست که «چه چیزی را میتوان نشان داد؟»؛ پرسش دشوارتر این است که چه چیزی را نباید نشان داد، از چه زاویهای باید روایت کرد و چگونه میتوان میان تاریخ، ایمان و قواعد درام سینمایی تعادل برقرار کرد؟
مصطفی عقاد و مجید مجیدی، با فاصلهای نزدیک به چهار دهه، هر دو به سراغ همین مسئله رفتند؛ اما پاسخهایشان تقریباً در دو سوی متفاوت یک طیف قرار گرفت.
عقاد در سال ۱۹۷۶ «الرسالة» را ساخت؛ فیلمی که در ایران با عنوان «محمد رسولالله» شناخته شد. روایت او از آغاز بعثت شروع میشود و از دعوت پیامبر، مقاومت قریش و شکنجه مسلمانان، هجرت، بدر و احد تا فتح مکه پیش میرود. مجیدی چهار دهه بعد، در سال ۱۳۸۶، دوربین خود را به نقطهای کاملاً متفاوت برد: کودکی پیامبر، پیش از بعثت. …
