وی با اشاره به این دیدگاه که مذاکره با آمریکا بهطور حتم به جنگ منجر میشود، نوشت چنین تحلیلی گویی تصمیم واشنگتن درباره جنگ و صلح را تنها به پاسخ ایران درباره مذاکره وابسته میداند و سایر عوامل مؤثر را نادیده میگیرد.
معاون وزیر خارجه تأکید کرد که در تصمیمگیریهای امنیتی، توان نظامی، وضعیت پدافندی، ظرفیت موشکی و پهپادی، توان دریایی، هزینههای احتمالی جنگ و قدرت بازسازی کشورها مورد بررسی قرار میگیرد. به گفته قنبری، واکنش متحدان و کشورهای منطقه، مواضع قدرتهای بزرگ و پیامدهای سیاسی و حقوقی بینالمللی نیز در این محاسبات نقش دارند.
قنبری همچنین وضعیت اقتصادی و اجتماعی کشورها را از دیگر عوامل اثرگذار بر تصمیمهای جنگی دانست و افزود که متغیرهایی مانند تورم، بودجه، ذخایر ارزی، ظرفیت تولید، انسجام ملی، سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی و فضای افکار عمومی نمیتوانند از تحلیلهای راهبردی حذف شوند.
وی در ادامه، حذف همه این عوامل و باقی گذاشتن مذاکره بهعنوان تنها متغیر مؤثر بر وقوع جنگ را «سادهسازی مفرط» خواند و نوشت مذاکره میتواند بخشی از معادله سیاست خارجی باشد، اما بهتنهایی علت جنگ یا تضمینکننده صلح نیست.
معاون دیپلماسی اقتصادی وزیر خارجه در پایان تأکید کرد: «مذاکره نه معجزه است و نه خیانت؛ همانگونه که جنگ نیز نه نتیجه حتمی مذاکره است و نه نتیجه قطعی مذاکره نکردن.»
