صفحه سیاست-
ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» پس از ماهها حضور در دریا، در آستانه ثبت یکی از طولانیترین مأموریتهای یک ناو هواپیمابر آمریکایی از زمان جنگ ویتنام قرار گرفته است. پیش از این، «جرالد آر. فورد» با مأموریتی ۳۲۶ روزه رکوردی کمسابقه از خود برجای گذاشت و اکنون لینکلن ممکن است در مسیر بازگشت به خانه این رکورد را پشت سر بگذارد.
اما اهمیت ماجرا صرفاً در تعداد روزهای حضور یک ناو در دریا خلاصه نمیشود. گزارشهای منتشرشده درباره وضعیت خدمه لینکلن، تصویری از فشار روانی و جسمی ناشی از مأموریتهای طولانی ارائه میکند؛ از خستگی و دوری چندماهه از خانواده گرفته تا مشکلات مربوط به امکانات رفاهی، آب و فاضلاب و دسترسی به برخی اقلام ضروری.
این وضعیت نشان میدهد رکوردهای عملیاتی در نیروی دریایی آمریکا الزاماً نشانه افزایش قدرت نیستند و گاهی میتوانند نشانهای از فشار بیش از ظرفیت بر ساختار نظامی باشند. پایان مأموریتهای هفتماهه
ساختار سنتی نیروی دریایی آمریکا بر اساس مأموریتهایی با دوره حدود هفت ماه طراحی شده بود. این الگو قرار بود امکان برنامهریزی برای نیروها، خانوادهها، تعمیرات و بازسازی تجهیزات را فراهم کند.
با این حال، تحولات امنیتی سالهای اخیر این مدل را تحت فشار قرار داده است. جنگ غزه و گسترش بحرانهای منطقهای از سال ۲۰۲۳، موجب افزایش حضور ناوهای آمریکایی در خاورمیانه شد و در کنار آن، مأموریتهای دریایی آمریکا در اروپا، کارائیب و سایر مناطق نیز ادامه پیدا کرد.
نتیجه، افزایش مدت مأموریت ناوهای هواپیمابر و فاصله گرفتن از چرخههای پیشبینیپذیر گذشته بوده است. چندین مأموریت در سالهای ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ از ۲۵۰ روز عبور کردند و مأموریت ۳۲۶ روزه فورد به نقطه اوج این روند تبدیل شد.
آبراهام لینکلن نیز اکنون در همین مسیر قرار گرفته است. وقتی بندر از یک توقف ساده به ضرورت عملیاتی تبدیل میشود
برای خدمه یک ناو هواپیمابر، توقف در بندر صرفاً فرصتی برای تفریح یا خروج چندساعته از کشتی نیست. این توقفها بخشی از چرخه پشتیبانی نظامی محسوب میشوند؛ جایی که تجهیزات تأمین میشوند، قطعات تعمیر یا تعویض میشوند و نیروها امکان استراحت و بازیابی پیدا میکنند.
وقتی یک ناو برای ماهها امکان استفاده منظم از این چرخه را نداشته باشد، …
