صفحه سیاست-
در روزگاری که اسباببازیها در انبوه تولیدات پلاستیکی فرنگی ذوب شدند و ردپایی از فرهنگ بومی در اتاق کودکان کمرنگتر از همیشه است، دستانی هنرمند در مجموعهای به نام «ترنج»، بار یک رسالت فرهنگی را به دوش میکشند. اینجا خبری از تولید انبوه بینامونشان نیست؛ هر عروسکی که از چرخه تولید ترنج بیرون میآید، تکهای از یک پازل بزرگتر است؛ پازلی که قرار است با ایده ایرانی و مهارت زنانه، دوباره تعریف کند که اسباببازی چگونه میتواند فراتر از یک وسیله سرگرمی، شناسنامه فرهنگی یک نسل باشد یوسفی، مدیر این مجموعه، حالا با شبکهای از ۵۵۰ بانوی هنرمند، به جای تقلا برای کپیکردن نمونههای خارجی، در حال ساخت دنیایی است که شخصیتهایش نه از روی پردههای هالیوود، که از قلب قصهها و فرهنگ همین سرزمین برآمده است. داستان ترنج، نه در اتاقهای فکر شرکتهای بزرگ، که در هیاهوی یک نمایشگاه در دیماه ۹۸ جرقه خورد. زمانی که دو هنرمند با مجموعهای از عروسکهای دستساز، در جشنواره کانون فرهنگی حضور یافتند و در همان روز نخست، تمامی دسترنجشان را به فروش رساندند. یوسفی، که خود تجربهای بیستساله در نبض بازار و فروش دارد، همانجا دریافت که خلاقیت فردی، اگر با ساختار مدیریتی گره بخورد، میتواند به یک جریان اقتصادی پایدار تبدیل شود. محمود یوسفی، عروسکساز و مدیر مجموعه ترنج، درباره استقبال مخاطبان از عروسکهای بومی و ایرانی گفت: از همان اولین جشنواره متوجه شدیم پتانسیل عجیبی در فروش محصولات اصیل و ایرانی است، چرا که غرفههای کناری هنوز پر از کالا بودند، اما محصولاتِ ما تمام شده بود. این یعنی بازار، تشنه محصولی است که «اصالت» داشته باشد. همین نگاه، اردیبهشت ۹۹ را به نقطه عطفی برای تولد عروسکهای دستساز تبدیل کرد.
یوسفی، با اشاره به همکاریهای اخیرشان با نهادهای فرهنگی بیان کرد: در حال حاضر، فراتر از تولید معمولی، به یک مرجع برای طراحی کاراکتر تبدیل شدیم. مثلاً شخصیتهایی …
