صفحه سیاست-
ایران در شرایطی قرار دارد که بیش از هر زمان دیگری به همافزایی و تمرکز بر حل مسائل نیاز دارد. اختلافهای سیاسی و رقابتهای جناحی زمانی که از چارچوب نقد و رقابت خارج شده و به تخریب و تضعیف ارکان اداره کشور منجر شوند، میتوانند توان داخلی را فرسوده و مسیر مدیریت چالشهای کشور را دشوارتر کنند.
انسجام ملی در چنین شرایطی صرفاً یک شعار سیاسی یا توصیه اخلاقی نیست، بلکه یکی از مؤلفههای قدرت کشور به شمار میرود. هرچه هماهنگی میان نهادهای مختلف و اعتماد میان مردم و مسئولان بیشتر باشد، ظرفیت کشور برای مقابله با فشارهای خارجی و عبور از بحرانهای داخلی نیز افزایش پیدا میکند.
در همین چارچوب، حضرت آیتالله سید مجتبی خامنهای، رهبر انقلاب اسلامی، در پیام خود به مناسبت هفته دولت بر ضرورت پرهیز از اختلافافکنی تأکید کرده و هشدار داده است که هر اقدام تفرقهانگیز از سوی هر فرد و در هر جایگاهی میتواند در مسیر اهداف دشمن قرار گیرد.
این هشدار را میتوان ناظر بر شرایطی دانست که در آن اختلافهای سیاسی، اگر از مرز طبیعی نقد و رقابت عبور کنند، به تخریب، بیاعتمادی و تضعیف ساختار اجرایی کشور منجر خواهند شد.
البته انسجام به معنای حذف اختلاف نظر یا بستن راه نقد نیست. تفاوت دیدگاهها و نقد عملکرد مسئولان، بخشی طبیعی از یک جامعه پویاست. مسئله از جایی آغاز میشود که رقابت سیاسی، منافع عمومی و اداره کشور را تحتالشعاع قرار دهد. تفاوت نقد دولت با تضعیف دولت
رئیسجمهور با رأی مردم انتخاب شده و دولت مسئولیت بخش مهمی از اداره امور اجرایی کشور را بر عهده دارد. اقتصاد، معیشت، خدمات عمومی، مدیریت بحران و بسیاری از مسائل روزمره مردم مستقیماً با عملکرد دولت ارتباط دارد.
از این رو، حمایت از دولت قانونی را نباید به معنای چشمپوشی از ضعفها یا کنار گذاشتن مطالبهگری دانست. دولت باید پاسخگوی عملکرد خود باشد و رسانهها، کارشناسان، احزاب و منتقدان نیز حق دارند سیاستهای آن را نقد کنند.
با این حال، میان نقد با هدف اصلاح و تخریب با هدف زمینگیر کردن دولت تفاوت اساسی وجود دارد. تضعیف مستمر نهاد اجرایی میتواند آثار خود را از عرصه سیاسی فراتر برده و در نهایت بر اقتصاد، اعتماد عمومی و توان کشور برای مدیریت بحرانها اثر بگذارد. منافع ملی نباید قربانی رقابت سیاسی شود …
