صفحه سیاست-
ناو هواپیمابر «یواساس آبراهام لینکلن» با حدود ۵ هزار ملوان و تفنگدار دریایی، بیش از ۲۰۰ روز است که در مأموریتی مستمر در آبهای منطقه حضور دارد. طولانیشدن این مأموریت، بهویژه در شرایط جنگی و فشار عملیاتی بالا، به یکی از محورهای اصلی نگرانی خانوادههای نیروهای حاضر در ناو تبدیل شده است.
بر اساس گزارشهای منتشرشده، خانواده برخی ملوانان نسبت به وضعیت روحی و شرایط زندگی خدمه ابراز نگرانی کردهاند و حتی از مواردی درباره تلاش برخی ملوانان برای پریدن به دریا یا جلوگیری از چنین اقداماتی سخن گفتهاند؛ ادعاهایی که مقامهای نیروی دریایی آمریکا آن را تأیید نکردهاند. روایت متفاوت فرمانده سنتکام
در چنین شرایطی، برد کوپر، فرمانده سنتکام، پس از بازدید از آبراهام لینکلن تلاش کرد تصویری متفاوت از وضعیت این ناو ارائه کند. او مدعی شد این ناو در حال حاضر در میان ۱۱ ناو هواپیمابر فعال نیروی دریایی آمریکا، یکی از کمترین میزان موارد مرتبط با مشکلات سلامت روان را دارد.
با این حال، حتی کوپر نیز اذعان کرده که این موضوع به معنای «عالی بودن همه چیز» نیست و مأموریت طولانی در دریا فشارهای خاص خود را بر نیروها وارد میکند.
همین اظهارات نشان میدهد مسئله را نمیتوان صرفاً با یک مقایسه آماری درباره سلامت روان خدمه کنار گذاشت. پرسش اصلی این است که چرا یک ناو با هزاران نیروی نظامی باید برای چنین مدت طولانی در شرایط عملیاتی باقی بماند و چرا درباره کیفیت تغذیه، مسائل بهداشتی، ایمنی و وضعیت روانی نیروهای آن گزارشهای نگرانکننده منتشر شده است. ورود کنگره؛ ماجرا جدیتر از یک اختلاف رسانهای است
ابعاد این پرونده زمانی جدیتر میشود که پای کنگره آمریکا نیز به میان آمده است. شماری از نمایندگان دموکرات مجلس نمایندگان و سنای آمریکا در نامهای به سرپرست نیروی دریایی، درباره «گزارشهای بسیار نگرانکننده» از وضعیت خدمه و شرایط کشتی ابراز نگرانی کرده و خواستار ارائه توضیحات شدهاند.
ورود قانونگذاران آمریکایی به موضوع …
