ناو هواپیمابر «یواساس آبراهام لینکلن» با حدود ۵ هزار ملوان و تفنگدار دریایی، بیش از ۲۰۰ روز است که در مأموریتی مستمر در آبهای منطقه حضور دارد. طولانیشدن این مأموریت، بهویژه در شرایط جنگی و فشار عملیاتی بالا، به یکی از محورهای اصلی نگرانی خانوادههای نیروهای حاضر در ناو تبدیل شده است.
بر اساس گزارشهای منتشرشده، خانواده برخی ملوانان نسبت به وضعیت روحی و شرایط زندگی خدمه ابراز نگرانی کردهاند و حتی از مواردی درباره تلاش برخی ملوانان برای پریدن به دریا یا جلوگیری از چنین اقداماتی سخن گفتهاند؛ ادعاهایی که مقامهای نیروی دریایی آمریکا آن را تأیید نکردهاند. روایت متفاوت فرمانده سنتکام
در چنین شرایطی، برد کوپر، فرمانده سنتکام، پس از بازدید از آبراهام لینکلن تلاش کرد تصویری متفاوت از وضعیت این ناو ارائه کند. او مدعی شد این ناو در حال حاضر در میان ۱۱ ناو هواپیمابر فعال نیروی دریایی آمریکا، یکی از کمترین میزان موارد مرتبط با مشکلات سلامت روان را دارد.
با این حال، حتی کوپر نیز اذعان کرده که این موضوع به معنای «عالی بودن همه چیز» نیست و مأموریت طولانی در دریا فشارهای خاص خود را بر نیروها وارد میکند.
همین اظهارات نشان میدهد مسئله را نمیتوان صرفاً با یک مقایسه آماری درباره سلامت روان خدمه کنار گذاشت. پرسش اصلی این است که چرا یک ناو با هزاران نیروی نظامی باید برای چنین مدت طولانی در شرایط عملیاتی باقی بماند و چرا درباره کیفیت تغذیه، مسائل بهداشتی، ایمنی و وضعیت روانی نیروهای آن گزارشهای نگرانکننده منتشر شده است. ورود کنگره؛ ماجرا جدیتر از یک اختلاف رسانهای است
ابعاد این پرونده زمانی جدیتر میشود که پای کنگره آمریکا نیز به میان آمده است. شماری از نمایندگان دموکرات مجلس نمایندگان و سنای آمریکا در نامهای به سرپرست نیروی دریایی، درباره «گزارشهای بسیار نگرانکننده» از وضعیت خدمه و شرایط کشتی ابراز نگرانی کرده و خواستار ارائه توضیحات شدهاند.
ورود قانونگذاران آمریکایی به موضوع نشان میدهد مسئله صرفاً یک اختلاف رسانهای یا ادعای خانوادههای نظامیان نیست و دستکم بخشی از ساختار سیاسی آمریکا نیز خواستار روشنشدن واقعیتهای داخل این ناو است. واشنگتن به دنبال پایان مأموریت لینکلن
در همین حال، هونگ کائو، سرپرست نیروی دریایی آمریکا، اعلام کرده است که آبراهام لینکلن به آمریکا بازخواهد گشت و ناو هواپیمابر «یواساس جورج واشنگتن» جایگزین آن خواهد شد.
این جابهجایی میتواند نشانهای از تلاش ارتش آمریکا برای کاهش فشار عملیاتی بر آبراهام لینکلن باشد؛ بهخصوص آنکه ادامه حضور طولانیمدت یک ناو هواپیمابر، علاوه بر هزینههای سنگین عملیاتی، فرسودگی تجهیزات و فشار مضاعف بر نیروی انسانی را به همراه دارد. واقعیتهایی که با تکذیب از بین نمیروند
مقامهای آمریکایی، از جمله دونالد ترامپ و پیت هگست، تلاش کردهاند گزارشهای مربوط به بحران در آبراهام لینکلن را کماهمیت جلوه دهند. هگست حتی مدعی شده وضعیت این ناو «بهکلی تحریف شده» است.
اما مسئله اصلی فراتر از جنگ روایتهاست. وقتی مأموریت یک ناو برای ماهها ادامه پیدا میکند، خانوادههای نیروها درباره شرایط آنان ابراز نگرانی میکنند، کنگره خواستار توضیح میشود و مقامهای نظامی ناچار به دفاع علنی از وضعیت خدمه میشوند، نمیتوان همه نگرانیها را صرفاً محصول فضاسازی رسانهای دانست.
آبراهام لینکلن در سالهای گذشته یکی از نمادهای قدرت دریایی آمریکا بوده است؛ اما اکنون تداوم مأموریت طولانی و گزارشهای مربوط به وضعیت خدمه، تصویر دیگری را پیش روی افکار عمومی قرار داده است: ارتش آمریکا حتی در قدرتمندترین یگانهای خود نیز با محدودیتهای انسانی، فرسودگی عملیاتی و هزینههای سنگین حضور طولانیمدت در جنگ مواجه است.
به همین دلیل، بازگشت آبراهام لینکلن و جایگزینی آن با یک ناو دیگر را نباید صرفاً یک جابهجایی معمولی در ناوگان آمریکا تلقی کرد؛ این تغییر میتواند نشانهای از فشار فزاینده بر ساختار عملیاتی نیروی دریایی آمریکا در منطقه باشد.
