صفحه سیاست-
در جنگهای مدرن، برتری نظامی تنها به تعداد جنگندهها، پایگاهها یا سامانههای پیشرفته محدود نمیشود؛ بلکه توان «تأمین مداوم مهمات» یکی از عوامل تعیینکننده در سرنوشت نبردهاست.
ادامه درگیری میان ایران و آمریکا، این واقعیت را برجسته کرده که حتی پیشرفتهترین ارتشهای جهان نیز با محدودیتهایی در حوزه ذخایر تسلیحاتی مواجه هستند. مهمات راهبردی مانند موشکهای رهگیر تاد و پاتریوت یا موشکهای کروز تاماهاوک، برخلاف تجهیزات معمولی، در مدت کوتاه قابل جایگزینی نیستند و تولید آنها به زنجیرهای پیچیده از فناوری، مواد اولیه و ظرفیت صنعتی وابسته است. کاهش ذخایر پاتریوت و تاد؛ نگرانی جدید پنتاگون
شبکه آمریکایی سیانان به نقل از منابع آگاه مدعی شده است که ارتش آمریکا از زمان آغاز جنگ با ایران، بخش قابلتوجهی از ذخایر موشکهای دفاعی خود را مصرف کرده است.
بر اساس این گزارش، حدود ۸۰ درصد از ذخایر موشکهای رهگیر سامانه تاد و نزدیک به نیمی از موشکهای رهگیر پاتریوت در جریان مقابله با حملات موشکی ایران استفاده شده است.
همچنین این گزارش مدعی است که بخش بزرگی از تسلیحات دوربرد دقیق زمینبهزمین آمریکا در عملیات علیه ایران مصرف شده و نزدیک به نیمی از ذخایر موشکهای کروز تاماهاوک نیز به کار گرفته شده است.
اگرچه «پیت هگست» وزیر جنگ آمریکا این ارقام را رد کرده و گزارش سیانان را نادرست خوانده است، اما اصل نگرانی درباره فشار واردشده بر ذخایر تسلیحاتی آمریکا موضوع تازهای نیست. پیش از این نیز برخی گزارشها و ارزیابیهای مراکز مطالعاتی آمریکایی درباره محدودیت ظرفیت تولید و بازسازی ذخایر مهمات هشدار داده بودند. پاشنه آشیل آمریکا؛ فاصله میان مصرف و تولید
مهمترین چالش آمریکا در یک جنگ طولانی، نه صرفاً تعداد موشکهای موجود، بلکه فاصله میان سرعت مصرف و سرعت جایگزینی آنهاست.
موشکهایی مانند تاد، پاتریوت و تاماهاوک محصول یک زنجیره صنعتی پیچیده هستند که شامل موتورهای پیشرفته، سامانههای هدایت دقیق، قطعات الکترونیکی حساس و فرآیندهای طولانی آزمایش و کنترل کیفیت میشود.
حتی افزایش بودجه دفاعی نیز نمیتواند بهسرعت این محدودیت را برطرف کند؛ زیرا افزایش تولید نیازمند توسعه خطوط کارخانهای، تأمینکنندگان جدید، نیروی انسانی متخصص و …
