صفحه سیاست-
دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، شامگاه گذشته در شبکه اجتماعی تروثسوشال تهدید کرد هر کشوری که به نهادهای مالی، کسبوکارها، فرودگاهها یا نهادهای دولتی خود اجازه دهد هرگونه «خط نجات» اقتصادی به ایران ارائه کنند، با عواقب اقتصادی گستردهای مواجه خواهد شد.
این موضع را میتوان نشانهای از ورود سیاست ضدایرانی دولت ترامپ به مرحلهای تازه دانست؛ مرحلهای که در آن واشنگتن علاوه بر هدف قرار دادن مستقیم اقتصاد ایران، تلاش میکند هزینه همکاری اقتصادی با تهران را برای سایر کشورها نیز افزایش دهد.
با این حال، ادعای آغاز یک «عملیات اقتصادی» جدید علیه ایران، از منظر تاریخی موضوع تازهای نیست. جمهوری اسلامی ایران از سالها پیش با مجموعهای از تحریمهای بانکی، نفتی، تجاری و هوایی مواجه بوده و در طول این دوره، سازوکارهای مختلفی برای کاهش آثار این محدودیتها شکل گرفته است. تحریمهای آمریکا علیه ایران؛ سیاستی با سابقه چند دهه
تحریم بانکی ایران از آبان ۱۳۵۸ آغاز شد و در ادامه، حوزههای مختلف اقتصاد ایران را دربر گرفت. تحریمهای سنگین نفتی نیز از اسفند ۱۳۷۳ وارد مرحله جدیتری شد و صنعت هوانوردی ایران نیز از مرداد ۱۳۹۷ با تحریمهای متمرکز آمریکا مواجه شد.
در واقع، آنچه امروز دولت ترامپ از آن به عنوان فشار اقتصادی بیسابقه یاد میکند، ادامه مسیری است که آمریکا طی چند دهه گذشته بارها آن را آزموده است.
تجربه نشان داده است که تحریمها میتوانند هزینه مبادلات اقتصادی ایران را افزایش دهند، دسترسی به منابع مالی را محدود کنند و فشار قابل توجهی بر اقتصاد و معیشت وارد سازند؛ اما نتیجه نهایی آنها الزاماً مطابق اهداف اعلامشده واشنگتن پیش نمیرود. شکست فشار حداکثری ترامپ در دور اول
یکی از مهمترین آزمونهای سیاست تحریمی آمریکا، کارزار «فشار حداکثری» دولت اول ترامپ پس از خروج واشنگتن از برجام در سال ۱۳۹۷ بود.
هدف اصلی این سیاست، بهویژه در حوزه انرژی، رساندن صادرات نفت ایران به نزدیک صفر بود. با وجود فشار گسترده آمریکا، ایران توانست مسیرهای صادراتی خود را بازسازی کند و در سالهای بعد، فروش نفت به سطوحی برسد که با دوره برجام قابل مقایسه بود.
از این منظر، تجربه دور نخست ترامپ یک پیام روشن برای سیاستگذاران آمریکایی داشت: تحریم …
