صفحه سیاست-
بهمنماه ۱۴۰۳، مسعود پزشکیان، رئیسجمهور، در جریان بازدید از نمایشگاه دستاوردهای صنعت دفاعی، بر ضرورت حمایت از متخصصان و فراهم کردن بستر توسعه ظرفیتهای دفاعی کشور تأکید کرد.
پزشکیان در آن بازدید گفت: «باید پشتیبانی کنیم از این عزیزان، باید بستر را برای توسعه و گسترشها و زمینههای توسعه وسیعی که در پیش داریم آماده کنیم.»
آنچه در آن نمایشگاه به نمایش درآمد، تصویری از بخشی از توان دفاعی ایران بود؛ اما در ماههای بعد، این توان از فضای نمایشگاهی خارج شد و در میدان جنگ مورد آزمون قرار گرفت.
جنگ ۱۲ روزه و پس از آن جنگ ۴۰ روزه، توان موشکی، پهپادی و پدافندی ایران را در شرایط واقعی عملیاتی قرار داد. استمرار عملیاتها در چنین شرایطی نشان داد که قدرت نظامی صرفاً به برخورداری از تسلیحات پیشرفته وابسته نیست؛ بلکه توان حفظ چرخه تأمین، تولید و جایگزینی تجهیزات نیز بخش مهمی از قدرت بازدارندگی محسوب میشود. چرا زنجیره تولید دفاعی ایران اهمیت دارد؟
در جنگهای فرسایشی، موجودی اولیه تسلیحات تنها بخشی از معادله است. هرچه درگیری طولانیتر شود، اهمیت ظرفیت صنعتی برای تولید مجدد، تأمین قطعات و حفظ خطوط پشتیبانی افزایش پیدا میکند.
از این منظر، آنچه در میدان بهعنوان موشک، پهپاد یا سامانه پدافندی دیده میشود، محصول یک کارخانه منفرد نیست؛ بلکه نتیجه زنجیرهای از فعالیتهای تحقیقاتی، مهندسی، تأمین قطعات، تولید زیرسامانهها، آزمایش و مونتاژ است.
در این زنجیره، دانشگاهها، مراکز پژوهشی، شرکتهای دانشبنیان و بخش خصوصی در کنار صنایع دفاعی قرار گرفتهاند و بخشی از ظرفیت علمی و صنعتی کشور را به نیازهای دفاعی متصل میکنند. ۹۳۰۰ شرکت در زنجیره تولید محصولات دفاعی
یکی از مهمترین نشانههای گسترش این زیستبوم، حضور ۹۳۰۰ شرکت در زنجیره تولید محصولات دفاعی است.
این عدد نشان میدهد که صنعت دفاعی ایران صرفاً به مجموعههای مستقیم نظامی و وزارت دفاع محدود نمانده و شبکهای از شرکتهای صنعتی، فناور و دانشبنیان نیز در تأمین قطعات، فناوریها و زیرسامانههای مورد نیاز مشارکت دارند.
اهمیت این شبکه در شرایط بحران بیشتر آشکار میشود؛ زیرا گسترده بودن زنجیره تأمین میتواند امکان توزیع ظرفیت تولید، کاهش وابستگی به یک مرکز مشخص و …
